zondag 3 december 2017

Zondagmiddag (net thuis)


Moe, nooit gedacht dat naar de kerk gaan zo onwijs veel energie vreet
vooral als het wat frisjes is. Vol goede moed en warm aangekleed in de auto en hup. Maar de dienst was nog maar net halverwege of ik zakte al weg in een halfslaap met open ogen doch van binnen ging de boel heel duidelijk op de stand-by stand. Je bent er wel maar ook weer niet en zou het liefst gaan liggen slapen op de kerkbank. Doch dat behoort nu eenmaal niet tot de mogelijkheden.  Dus we zullen ons er ernstig over moeten buigen of het naar de kerk gaan tot de dingen behoort die nog kunnen.

Snel even naar de winkel met de auto en terug binnen 45 minuten lukt wel. Dan rusten op de bank of op bed. Het gaat best hard achteruit vind ik. Of zal er een griepje onder mijn leden woekeren want denk nu niet dat mensen die op visite komen daar rekening mee houden. Welnee, die hoesten, proesten, niezen en rochelen en roepen je na je gekust te hebben spontaan:”Ja ik heb griep maar ben toch gekomen.” Laten we het er op houden dat ik een lastige domme man ben maar ik zou zelf nooit iemand die zwaar ziek is opzoeken als ik zelf griep heb. Sommige dingen deel je niet, die houd je lekker voor jezelf...

De preek was goed, duidelijk en had als basis dat wij elkaar moeten vergeven. Nou ja, dat nam ik er uit mee en ik vind dat een waarheid als een koe. Christus leerde dat de maar waar wij mee meten wij mee terug gemeten worden uit de hemel. Vergeven kan een proces zijn van een heel leven. Dan hebben wij het even niet over iemand die een lelijke roddel over je verspreidt hoe naar dat ook kan zijn. Doch er zijn situaties waarin je heel erg kan worstelen met vergeving. In denk in het geval van incest, dat wij er een bij de kladden hebben waarin vergeven vreselijk moeilijk kan zijn.

Het is ook zo’n stukje kerkelijk denken dat wij iedereen en alles zonder meer moeten vergeven. Het kan waar zijn en ook Jezus zelf heeft het dikwijls over vergeving. Doch vaak voegt Hij er iets aan toe. Hij voegt er dit aan toe: ”Als u naaste u iets heeft aangedaan (en nu komt hij) en hij/zij komt naar je toe met de vraag of je het hem/haar wilt vergeven, doe dat dan! Zevenenzeventig maar zeventig maal.

Veel lastiger wordt het als mensen niet naar je toekomen om hun spijt te betuigen. Dan kan vergeven een hele strijd worden waar menig christen vaak luchtig over praat (oh ik heb het al lang vergeven hoor) en toch diep van binnen woekert nog immer de boosheid.
We zijn tenslotte maar mens en echt vergeven wordt zoveel gemakkelijker als er een stukje spijtbetuiging is, dacht ik.

Misschien vergis ik me.

Geen opmerkingen:

Een reactie posten

Opmerking: Alleen leden van deze blog kunnen een reactie posten.