maandag 4 december 2017

Maandag 04-12 (avond)



Bijna Sinterklaas. Nooit gedacht dat dit mijn laatste zou zijn. Als kind vond ik het
reuzespannend en ging in de nacht al stiekem naar beneden om te zien of er al wat in onze kinderschoenen zat. Als volwassen mens heb ik het altijd een ergerlijk feest gevonden met surprises maken, duffe gedichten voorlezen en meer mufs. Het was me te oubollig, sorry lieve mensen ik ben op dat punt niet zo leuk en aardig.

Ik had eigenlijk een rothekel aan het feest en dankte God op mijn blote harige knietjes als die ouwe met de schimmel tussen zijn benen en zijn beboterde amandelstaaf weer voor een jaar naar Spanje afzakte. Maar je deed mee als volwassen mens op familiefeestjes en keek blij bij, zoals het van je verwacht werd en ach, dan kwam ik met zes glazen wijn en een pens vol marsepein, chocolade kikkers en muizen, dat zalig avondje heus wel door, welja!

Een verademing om daar in ieder geval vanaf te zijn, Goddank en nu maar hopen dat ze in de hemel geen Sinterklaas vieren, want beurt wat er beurt, ik doe niet mee, al kakken de engelen chocoladeletters royaal gevuld met amandelspijs, ze doen maar “an”.
Trombosebeen wordt elke dag ietsje dunner, dus dat gaat de goed. Kleine test gemaakt hoe je kunt zorgen dat de mensen die je verband om je been komen wikkelen snel op de stoep staan en dat is simpel. Je moet een grote boodschap gaan zitten doen, tien tegen één keer dat ze dan precies komen rammelen  aan de deur als jij net bezig bent je bruine trui te breien.

Hoe dat komt weet ik niet, maar het werkt zo. Heb je haast om je been te laten wikkelen, de arts te laten langskomen, de verwacht zijnde visite op tijd te laten zijn, dan gewoon hup op de pot, persen en ze komen met spoed! “Met enige perskracht, wordt de visite dan snel verwacht.”

Maar goed, dat wikkelen van dat trombosebeen is nu niet meer aan de orde, enkel komen de schatten wel elke dag poolshoogte nemen hoe het gaat met die steunkous die ik van mijn schoonvader erfde. Die zit veel beter en zakt als al geroepen niet af richting hiel, en heeft in mijn beleven meer effect dan een bandage die na een paar uur al los om je kuiten wappert.

Goed, je mis wel het gefrummel van lekkere meiden aan je kuit en onderbeen, maar je moet op mijn leeftijd en in mijn situatie nu eenmaal afscheid leren nemen van de weinige geneugten des levens, dus geen gezeurkous, of anders gewoon zelf de sint gaan spelen, dan komen ze op je schoot zitten...