dinsdag 5 december 2017

Het licht

Woensdag 06-12

Een oud mens voel ik mij nu. Mijn sterke benen worden zwakker, mijn eens zo krachtige handen verzwakken met de dag. Het leven vloeit weg, heel langzaam als korrels goud door de trechter van
Gods zandloper der tijd.

Ik kijk uit het raam en zelfs het zonlicht is vlak en mat als een overdadig beschaatste sloot. Geluiden lijken van verder weg te komen, heel ver weg en uit een andere tijd. Een tijd waarin mensen leven en zich druk maken over een leeg wc rolletje of een ontbrekend dopje op de tandpasta. Los, heel langzaam raak je los van de eens zo “belangrijke” zaken in het leven. Dingen waar je vroeger zelfs, als je het trof, een fikse ruzie over kon maken. Zoals een overhemd dat niet gestreken was of omdat de piepers niet op tijd gaar waren.

Perspectieven vervagen, de horizon glijdt elke dag iets dichterbij, tot hij je meeneemt naar dat eiland van zaligheid en geluk. Eindelijk geen pijn meer. Eindelijk niet meer opstaan met pijnstillers en naar bed gaan met pijnstillers. Niet meer het tobben over: hoe moet dat nou met Paula? Doch oneindig geluk in die eeuwige oase welke wij het paradijs/de hemel noemen.

Het beste bewijs dat deze er ooit echt geweest is op aarde is de hunkering ernaar die in ons allen leeft naar de verloren tuin.
Paula zet koffie, ik neem slappe thee. Eetlust is er nog wel,maar toch taant het. Koude komt er voor in de plaats. De thermostaat liefst boven de 21 graden en dan nog voel je je koud. Kou, is armoede, zei moeder altijd. Zet ik hem nog warmer dan gaat Paula puffen van de hitte, zegt ze. Dus ik kleed mij extra dik aan en heb het toch koud.

Ik zou iemand willen vasthouden, om het even wie. Hun levenswarmte voelen als een weldaad van liefde. Maar ik durf niemand vast te houden in deze fase. Je moet immers  loslaten. Loslaten je vrouw, je familie, je eigen lijf, je spullen, de buren, de buurt, Ammers. Alles wat je kostbaar is. Alles waar je ooit zo van hebt genoten zonder vaak te beseffen hoe lieflijk en kostbaar het je was. Eentje houdt je vast en Zijn greep wordt met de dag intenser.

Verder moet je loslaten de mensen in de echte wereld en in de digitale wereld. Contacten die je lief zijn geworden en die met je meeleefden. Hun levensschepen zeilen langzaam maar onafwendbaar elke dag iets van mijn levensbootje af. En zo hoort dat ook. Wij allen varen over de oceanen der tijd, zoekende naar de waaroms, de waartoe’s. In de verte zien velen een licht.


Een licht dat begon te schijnen toen Het Kind geboren werd en sinds die tijd voor eeuwig een thuisbaken vormt voor allen die het willen zien….

Geen opmerkingen:

Een reactie posten

Opmerking: Alleen leden van deze blog kunnen een reactie posten.