vrijdag 15 december 2017

Gebakken banaan


Paula strijkt haar jurk. Een klusje wat ik talloze malen voor haar heb gedaan. Ik zal dit nooit
meer doen wellicht. Niet over nadenken Peet. De telefoon gaat. “Hoe is het nu met je,” enfin je schakelt de automatische piloot in en hoort jezelf je verhaal afdraaien maar bent er zelf niet echt bij. Maar half.
Een oude man aan de deur of we ook dit jaar zo’n heerlijk, gezellig, sfeervol, en vreugdevolle kerststol met amandelspijs wensen af te nemen. 

Hij komt hem dan over een dag of acht bezorgen. Tis gek maar betrap mijzelf van liever lede er steeds meer op dat ik ga zitten rekenen. Bedoel met rekenen dat ik in ga schatten of ik er dan nog ben? Ehhh, acht dagen, tja, ik denk dat het gaat lukken dus schrijft u er maar een op meneertje.
Je sluit de voordeur achter je met gemengde gevoelens. 

Onwerkelijke gevoelens. Er over acht dagen nog zijn om van een kerststol te kunnen eten. Heel gewoon, dacht ik altijd. Maar toch, nee, toch niet zo heel gewoon. Langzaam zie ik steeds duidelijker dat de heel gewone dingen, heel bijzondere dingen zijn op het moment dat je ze niet meer kunt. De wereld is vol wonderen, doch onze ogen zijn er te blind voor geworden.


Vraagje: zou er in de hemel omarmd worden? Gekust misschien? Zal er genegenheid zijn als mens tot mens? Verliefdheid, naar ik hoop. En gebakken banaan. Hé, waar komt die gebakken banaan nu weer vandaan? Wat is dat voor domme vraag? Hoewel ik dol ben op gebakken banaan. Kijk Elly en Rikkert hadden het al over een kauwgomballenboom, nou, dan mag ik toch zeker wel hopen op een gebakkenbanaan-boom. Wat zullen we nou hebben!

donderdag 14 december 2017

Opwinden


Leuke dingen voor de man kunnen een bijzonder scala
aan zaken opleveren die de vrouw niet snapt. Dat geeft niets, want leuke dingen voor de vrouw, kan het brein van de man weer nauwelijks tot geheel niet verwerken, dus we staan in deze quitte.

Ik bedoel, heb je wel eens een stel dames in een bak met BH’s zien graaien bij de Hema?  Nou, daar voel jij je als man dus echt volslagen vreemd en niet op je plek bij. Dames doen dat graag, dat grabbelen in die bustehouders.  Deze twee uitersten worden dacht ik gevonden in de opgewonden staat waarin vrouwen verkeren als ze gaan winkelen, terwijl en man aan dat hele winkelen geen bal aan vindt. Die laat liever buiten op een stil plekje een harde wind die langdurig nagalmt.

Een man is in de grond een weinig complex wezen, me dunkt. Van de lange lijst aan zaken die je als man gaarne doet, schrap je in mijn geval er elke dag eentje of meer. Die van vandaag zal niemand verbazen. Geen harde winden meer laten. Is het laten van een harde wind nu eigenlijk reden tot genot en derhalve tot gemis als het niet meer gaat?

Laat mij u vertellen dat mannen om de een of andere reden plezier putten uit een harde wind. Waarom, moet u de Schepper maar vragen, wellicht heeft het te maken met het iets te hard opblazen van Adam ten tijde van de hof van Eden, maar een man heeft iets met winden. Een vrouw niet. 

Die vindt zulks maar ongepast en ik meen dat de massa de vaste overtuiging heeft dat de Here Jezus zelf nooit een windje liet. Ik lees er niets over in de Bijbel en zeg er liefst zo weinig mogelijk over, want voor je het weet richten ze een nieuwe kerkrichting op, die luidt: De winden van de Heer.

Maar als een mens elke dag drie vette zetpillen moet zetten, dan begrijp je wel dat het er zonder enige vorm van remming op los winden, tot een einde is gekomen. Die vette vlekken in je ondergoed vormen nu eenmaal een van de bijwerkingen en dus vandaag is het de dag waarop ik afstand moet nemen van het winden en staak ik mijn wild geraas.


Tot vreugde van Paula die winden laten immer in de zondige hoek meent te moeten plaatsen alsof de duivel de hele dag er op los windt. Het zou kunnen maar ik ken er geen Bijbeltekst bij dus vooralsnog laat ik er geen verse uitspraken op los en nog minder winden…

woensdag 13 december 2017

Moedertje

Ik kan moeder niet meer bezoeken. Dit valt me vreselijk zwaar. Heb het gevoel of ik ontzettend faal en besef tevens dat dit niet zo is. Zal ze me missen?
Zal er diep van binnen in dat grijs geworden koppetje een draadje besef bestaan dat Peter ernstig ziek is er we elkaar nooit meer zullen zien? Ik weet het niet, maar je moeder blijft je moeder.

Had een onmogelijke pa, die wilde niets, maar moeder wilde wel, dus bezocht haar trouw elke week hoewel ze bij Paula en mij hooguit twee keer is geweest in al die jaren. Moeder zag het belang er niet zo van. Bedoel dat langskomen. Ik wel. Vreemd, ja zeg dat! Maar zo was moeder.
Ik leef wel gaan en nu kan dat niet meer. Nou ja, als je helemaal zou willen met veel toeters en bellen, zou het nog wel kunnen, maar dat wil ik niet.


Je zult net zien dat moeder dan een verkeerde bui heeft binnen haar dementie en roept als ze mij ziet :”Zo koekenbakker wat kom jij dan weer doen?” Nou, daar sta jij dan met een traan in je oog. Nee, het is goed geweest. Moedertje, je moet het nu echt zonder mij stellen. Het lukt wel, u zult het zien.  Maar uit het oog is nooit uit het hart. Goddank niet.

Beetje weg



Er begint mij iets vreemds op te vallen. Vroeger spraken mensen mij altijd aan als ze iets wilden weten of zo. Nu, als er visite is, dan beginnen de gesprekken steeds iets meer langs mijn vrouw te verlopen. Ik ben er nog wel, maar ergens ook al een beetje weg. Zo gevoelt het. Niet iedereen doet dat zo, maar het worden er wel steeds meer. Ze kunnen misschien de aftakeling niet goed aan en gooien het over de andere boeg die mijn vrouw vormt in deze.

“En hoe is het nu met hem?” Dat vragen ze waar ik bijzit, alsof ik reeds niet meer mondig genoeg ben om deze vraag zelf te beantwoorden. Wekt dat ergernis op? Hmmmm, nee ik dacht het niet, wel verbazing. En een gevoel van heel lang geleden wordt ermee gewekt. Gevoelens van ver terug in  tijd toen ik nog een klein joch was en vrouwen met mijn moeder ook over mijn kinderkopje heen spraken over grote mensen dingen. Dat gevoel is er nu ook een beetje. Ik aan moeders grote hand en ik er veilig bij en behoefde niets.

Het ergert mij niet, doch het lijkt eerder onderdeel van het proces. Dat een ander nu jouw woorden spreekt. Jouw gebeden bidt. Jouw laatste gevoelens weergeeft. Heel apart om dat zo te mogen beleven. Het voelt niet eng ook, het voelt als: even terug aan moeders hand.


Dat gevoel wat ook zo mooi door Paul van Vliet werd omschreven in dat ene lied:” Veilig achterop. Bij vader op de fiets. Vader weet de weg. En ik weet nog van niets. Veilig achterop. Ik ben niet alleen. Vader weet de weg. Vader weet waarheen…

Elke dag iets langer



In bed dus. Zit nu op zestien a twintig uur per dag in bed. Spontaan bezoek
kan eigenlijk niet meer, ik kan niet langer zomaar opstaan. Er zitten vreemde pieken in mijn kracht. Soms is er totaal niets meer. Kun je enkel maar liggen en wachten. Dan is er een kleine piek van kracht en kun je snel opstaan, naar toilet gaan of misschien iets eten of drinken, als ik het binnen kan houden.

In bed liggen is een beetje doodgaan vind ik. Vooral nu. Elke keer als ik nu ga liggen denk ik: zal dit mijn laatste keer zijn? Dan begint het ademhalen, in, uit, in, uit, in…..Elke keer denk je; zal dit de laatste keer zijn? Zou het benauwd zijn die laatste keer? Zal ik pijn voelen? Een hoge piep in mijn oren horen misschien of een licht zien dat me mee zal nemen? 

Zal Paula het opmerken of pas de andere dag beseffen dat ik hier niet meer ben? Zal ik engelen zien, of vurige paarden en wagens? Zal de Here Jezus er bij zijn en mij in Zijn armen sluiten. Enfin, mooie maar ook wel niet alledaagse gedachten.

“Je ligt soms zo stil, uren en uren doodstil,” zegt Paula de volgende morgen vaak tegen mij.  Mijn handen zijn wit geworden, soms spierwit alsof al het bloed er uit begint te trekken. Sinterklaashanden, zeg maar. Raar gezicht hoor!

Buiten ligt nog altijd een dik pak sneeuw. Het is leuk om te zien hoe de schapen te midden van de sneeuw zich over de landerijen begeven. Nog even en mijn Schaapsherder komt. Hij zal mij aankijken en met een klein knikje van Zijn hoofd aangeven:” Kom op joh, hoogste tijd om verder te gaan naar grazige weiden… Maar ik houd niet van gras. Nou ja, wel om in te liggen, maar niet om te eten. Misschien bestaan er in de hemel grazige weiden vol kersenbonbons. Kijk, die lust ik dus weer wel

dinsdag 12 december 2017

“Gelukkig” mag ik wel ziek zijn.



Moet er niet aan denken dat er dan ook nog van je verwacht wordt een
zekere schijn hoog te houden. Nee, het gaat er nu juist om alle schijn, alle maskers, alle bedekkingen af te leggen en tevoorschijn te komen als je werkelijk bent. Heb de indruk dat er in de hemel een reusachtige spiegel staat. Als je daarin kijkt zie je wie je werkelijk bent, zonder alle opsmuk, komaf, geld, uiterlijke schoonheid etc.. Laag voor laag wordt daar afgepeld tot je uiteindelijk zicht krijgt op wie je werkelijk bent.

Daar kan blijken dat grote mannen en vrouwen Gods toch anders voor de dag komen dan verwacht. Maar ook dat “Armen van geest” heiliger blijken dan ze op aarde geleken. Tis maar een gedachte hoor.

Maar ben er zeker van overtuigd dat Gods meten een ander meten is dan ons menselijk meten.
Ik ga nu eten opzetten. Hoe lang dat nog kan speelt nu ook al door mijn hoofd? Zo snel, alles gaat zo snel terug nu. Niet over tobben. Hij is met je, niet alleen in goede, maar ook in mindere tijden.
Buiten is het guur. Vlokken natte sneeuw vliegen zich te pletter tegen de ramen. Het zicht over de Molenwaard is hooguit zestig meter, verder zit het ei dicht van de mist.

Mijn lever doet zeer dus moet er zo nog een pijnstiller bijdoen. Wil niet aan de morfine-pleisters. Dat is het einde van de weg en ik wil nog even wegblijven van het einde om nog dingen te delen. Er is nog zoveel te zeggen en zo weinig tijd.

Met Paula afgesproken dat ze gewoon zolang het gaat, in de ochtenden blijft werken. Je gaat elkaar anders maar aan zitten kijken de hele dag en dat wil ik niet. Het risico dat je dan alleen overlijdt is er wel, maar wat is daar erg aan? Mensen doen er soms dramatisch over. Ik zie dat anders. Het gaat er niet zozeer om of je er voor die ander was die laatste dagen, uren, minuten. Het gaat erom dat je er voor die ander was al die jaren ervoor.


Dat handje vasthouden en in mijn oor fluisteren dat ik mag gaan, ben ik de mens niet naar. Natuurlijk mag ik gaan, maar jaag me nou niet op!

maandag 11 december 2017

De man die niet ziek mocht zijn


Kanker geeft in ieder geval intense moeheid. Doet mij denken aan:
De man die niet ziek mocht zijn…
Wij hebben een stel vrienden waar we van alles mee doen. Het is een erg leuk stel, dat we leerden kennen in een andere gemeente. Maar de man werd ongeneselijk ziek, hoorden we een tijdje terug van hem en sinds die tijd hebben we iets vreemds opgemerkt.
Normaal waren het “om en om” mensen. Ik bedoel hiermee te zeggen dat ze de ene week wel en de andere week niet in de samenkomst waren. Maar sinds hij ziek werd komen ze dapper iedere week en ook naar de bidstonden en zijn op een Bijbelkring gegaan.

Toen ze een tijdje geleden hier waren vertelde ze dat ze ook diensten (genezingsdiensten) bijwoonden door op een speciale gebedsgenezinggroep te gaan. Ze waren sinds zijn ziekte “vol van de Heer” en spraken over niets anders dan het “te komen” wonder van zijn genezing. De vrouw ontpopte zich in een charismatische denker die hem constant aanvuurde om vooral te geloven en open te staan voor het wonder van genezing wat zeker komen zou.

Ook als ik op visite kwam en hij uitgeput op de bank lag, dan gebeurde het dat zij thuiskwam en tot hem sprak:” Ben je nu weer gaan liggen, je verwacht het te komen wonder toch nog wel?”
Ik kreeg zo langzamerhand de indruk dat deze man gewoonweg niet ziek mocht zijn en op zijn tenen door het leven ging. Soms als ik hem opbelde vertrouwde hij me toe: ”Peter, ik kan niet meer ik ben zo moe.” Zelfs op zijn sterfbed werd er nog gepraat in de zin van het te komen wonder van genezing.

Zij had immers een soort droom gehad waarin ze een duidelijk omvallen van de muur van Jericho had gezien, wat voor haar zoveel betekende dat de kanker van haar man zou wijken.
Toen hij twee maanden geleden stierf, bleef zij met een stalen gezicht aan tafel zitten toen de huisarts haar vertelde dat haar man gestorven was. “Maar dokter, dat kan helemaal niet,” riep ze uit!

Deze hele situatie maakte op Paula en mij een diepe indruk van hoe sommige christenen een weg van diep lijden doormaken op deze wijze. Ik las een tijdje geleden over mensen die geloven in reïncarnatie en om hun karma op te schroeven, soms ook geen medicijnen of pijnstillers nemen op hun sterfbed. Zo hopen ze het hemelse in te mogen of op zijn minst te reïncarneren in een hogere ik en boette te doen voor hun slechte karma door de pijn extra hard te voelen.
Wij zagen sterke overeenkomsten in deze twee theorieën. Zij heeft door de volhardende overtuiging van de te komen genezing een heel zware tijd gehad. Hij heeft geen afscheid kunnen nemen van zijn vrouw en kinderen en onnodig zwaar geleden. Ik geloof niet dat dit is wat God bedoelde met de rust ingaan…

zondag 10 december 2017

Weer een stap terug



Buiten is het nog best wel wit.Zelf boodschappen halen lukt niet meer.
Tenzij ik zoals gisteravond om zes uur naar bed ga, dan veertien uur slaap, dan heb ik nog net de puf om het nog een keer te doen. Volgende week zie ik wel weer verder hoeveel stapjes nog verder terug.

Geen auto meer rijden, geen motor, geen fiets. Geen foto’s meer maken in de zalige Molenwaard. Geen kerkgang meer, want dat is ook te zwaar. Weinig zin in lezen, in films kijken nog minder, weinig trek in eten en drinken enkel moe en veel slaap.

Dat is ongeveer wat er in een paar weken gebeurde nadat bekend werd dat mijn hele lever aangetast is en ongeneeslijk ziek. Wat er nog in het verschiet ligt weet ik niet. Je groeit naar het afscheid toe, dat klinkt rottiger dan het is. Er is elke dag meer berusting.

Tranen zijn inmiddels wel opgedroogd want ook die voorraden zijn beperkt. Langzaam daalt er een rust neer in je binnenste. Twijfel aan het geloof ken ik nauwelijks. Ik zeg nauwelijks, omdat wij allen maar mens zijn en wie meent meer dan dat te zijn vergist zich. Een mens is ten diepste een zwak wezen.
Ik vraag mij wel elke dag meer af hoe het hierna nu precies zal zijn? Wat doen we in de hemel? De hele dag voor God zingen is weer een gedachte die wel kerks klinkt, doch verre van Bijbels  is. De Bijbel is uiterst schaars over het hiernamaals. Daar zal een reden voor zijn wellicht.

Ik wacht in spanning af. Wat kan je anders doen? Ben ik de hele dag aan het bidden? Welnee. Ik doe gewoon voor zover dat nog kan, wat ik altijd deed. Beetje stofzuigen wellicht en het aanrecht aan kant maken.

En God dan? Denk je dan niet de hele dag aan God? Weet je, het is een vergissing dat een christen de hele dag aan de Schepper denkt. Hij leeft met de Schepper. Zijn denken, doen en laten zijn zo sterk verweven met God, dat er geen sprake is van de hele dag aan Hem behoeven denken omdat Hij er “gewoon” is de hele dag.


Net als de zuurstof om ons heen. Het licht van de zon, als die schijnt. Daar denk je niet de hele dag aan, dat adem je in en daarin koester je jezelf….

Griep



Nou ja, veel mensen hebben het maar ik gelukkig nog niet. Mag ook ditmaal mijn deurtje voorbijgaan. Hoewel ik tot een groep behoor die de griepspuit kan halen.
Of het helpt? Sommigen zeggen van wel, anderen van niet. Ik heb al genoeg spuiten gehad voor een heel leven dus de huisarts mag um houden die griepspuit.

Wat ga je doen als je weet dat elke maaltijd je laatste kan zijn? Zomaar een vraag waar je mee te maken krijgt en dan moet je kiezen. Gewoon maar doorgaan met gewoon smakelijk eten of extra verwennen? Hoewel dat laatste voor de hand ligt, doe ik dat toch maar niet. Komt deels ook omdat eten minder van belang is nu, minder smaakt ook.

Onze laatste visite was net weg toen ik voelde dat er iets ging gebeuren. Ik kon me nog net op een keukenstoel laten zakken en dat was het dan. Volkomen apathisch en niet meer in staat iets te zeggen laat staan te doen. Zelfs een arm optillen kost te veel kracht.

Zweet begon te paarlen op mijn schedel en druppelde neer op tafel. Dit is het dan, dacht ik. Mooie boel weer. Lig ik precies weer met mijn gezicht op dat fout bezorgde nudistenblad. Leuk als ze je zo vinden dan! Waarom ligt nu net de Bijbel daar niet. Kijk, dat is andere koek om met je gezicht op te rusten. Maar nee, Petertje ligt met zijn kop op het nudistenblad bloot. Hoe krijg ik het gebakken!

Gekke dingen spoken door je hoofd. De tijd vertraagt en vertraagt en staat bijna stil. Er is geen geluid nu, geen geur enkel dat alles overheersende besef van: dit zou best eens het moment kunnen zijn waarop ik sterf.

En Paula weet van niets die zit in de huiskamer een boek te lezen. Roepen ben ik te moe voor, waarom zou je ook roepen? Help of zo? Ja, en dan?

Drup, drup, drup, de nudisten worden nat van mijn transpiratie die van mijn kale bol druipt. Plotseling staat Paula voor me. “Moet ik iemand bellen?”

Dat is wat ze vraagt. Ik schud zacht van nee. Wie zou je moeten bellen dan? Misselijk, vreselijk misselijk op mijn laatste krachten naar toilet en opnieuw zak ik weg in volkomen krachtloosheid op de vloer ditmaal. Daar ligt sterke Peter dan. Als een herfstblad van de levensboom geblazen. Hoe lang dit duurde?


Misschien vijftien minuten maar plotseling fladderde dat hart van me minder vreemd, stopte het transpireren en kreeg ik 2% energie terug. Net voldoende voor een gang naar bed en ik werd na 12 uur slapen pas een beetje wakker. Ik ben er nog. Nog even dan….

Blaasspier



Nog immer een komen en gaan van mensen hoewel we het nu moeten reguleren
en het zonder afspraak of belletje vooraf ronduit niet lukt. Vermoeidheid kan zo maar toeslaan en dan moet ik plat of ik wil of niet.

Chinees gegeten. Het eten smaakt vlakker als je zo ziek bent. Je put er nog wel een fijn moment uit, maar het is niet meer het onbezorgde eten van een paar weken geleden. Er hangt de hele dag iets boven je hoofd. Enkel als je slaap niet maar zodra je ontwaakt denk je direct: Oh ja, ik ga binnen afzienbare tijd dood. Gevolgd door: maar nu dus nog even niet.

Het plassen is lastiger. Bijwerking van de pijnstilling. Waar zit die blaasspier ook weer? Oh ja, hier dus. Slapen op mijn rechterzijde kan niet meer. Kan nooit meer. Daar drukt de lever samen en ook het gezwel. Gek woord eigenlijk: gezwel. Klinkt als gezellig, maar dat is het niet.

Goed, dus ik slaap op mijn rug of linkerzijde. Dat lukt best.
Ik lig op mijn rug en luister naar Paula’s ademhaling in haar slaap. Het troost me te weten dat ze even een paar uur onwetend is over al wat nog te komen staat.

In de verte blaft een hond en de wind loeit langs het dakvenster. Koud buiten nu. Het dekbed voelt behaaglijk, ik lig lekker, net alsof er niets aan de hand is. Enkel een doffe pijn, ver weg in mijn rechterzijde. Ooit zal hij dwars door de opiaten heenbranden. Maar nu nog niet. Een dag gelijk leven is het grote geheim om in alle rust de dingen die te komen staan op hun plaats te houden.

Deze week komt de dominee nog weer op bezoek. Dat vind ik fijn. Hij kan goed luisteren. Dan drinken we thee of koffie en praten over het weer, de Heer en meer

zaterdag 9 december 2017

Koude of warme hand



Je zult moeten gaan nadenken over wat naar wie gaat van je spullen.
Een rare gewaarwording om al de dingen waar jij ooit eigenaar van was nu weg te geven aan anderen die er weer van kunnen genieten. Het voelt niet naar of zo, een beetje als Sinterklaas en ik ga er ook niet dramatisch over doen. Het is ook onderdeel van het afscheid en het voordeel van de warme hand is dat je nog met eigen ogen kunt zien dat mensen er blij mee zijn dus, wat wil een mens nog meer.! Wat muziekinstrumenten die je nooit meer zult bespelen, wat lievelingsfilms of boeken, enfin, de lijst wordt met de dag langer.

Tenslotte zijn we met niets gekomen en neem je ook niets mee van deze wereld. Enkel dat ene, dat grote, dat belangrijke, dat eeuwige en hoe dat voelt is niet te beschrijven. Geloof is dan geen geloven meer maar verwordt tot een zeker weten omdat diep van binnen de stem van de eerste Adam steeds harder begint te fluisteren dat de tijd langzaam maar zeker doortikt naar dat grote moment van afscheid. Maar ook de stem van de tweede Adam klinkt elke dag luider. Wie in Mij geloofd zal de tweede dood nooit smaken. Wel de eerste dood, de dood van de eerste Adam (het lichaam), maar nooit de dood die de tweede Adam ophief (het te komen nieuwe lichaam en de nieuwe aarde).


Ooit was er een tuin in Eden. Een tuin vol leven en geluk. Een plaats waar het leven regeerde en in het midden stond een levende boom met verboden vruchten. Wie er van at zou sterven. Duizenden jaren later zien we opnieuw een tuin. Geen tuin vol leven en geluk doch een tuin des doods die men Golgota noemt. In het midden van die tuin des doods zien we opnieuw een boom, een dode boom in de vorm van een kruis. Aan de boom hangt opnieuw een vrucht. Geen verboden dit maal maar een die uitnodigt tot eten. Het is de Godsvrucht die u en mij eeuwig leven geeft. Mits men van deze vrucht wenst te eten. 

vrijdag 8 december 2017

de Jehova-loop

De ene pijnstiller is de ander niet en de Jehova-loop
Het beste werkt bij mij nog altijd diclofenac. Omdat het wat omslachtiger is om
deze via een zetpil te doen, gaf de arts in het ziekenhuis mij een in tabletvorm mee ook 50 mg en werkt krek eender. Althans volgens haar. Doch zo eenvoudig als artsen denken werken zaken niet altijd en de zetpil werkt sneller, langduriger dus de voorkeur blijft wel bij die raketjes liggen. Hoewel het wat omslachtiger is om er “even” een te nemen.

De morfine laat ik vooralsnog staan. Te suf, te veel bijwerkingen zoals misselijk en totaal geen puf meer om te stellen dat dit een goede pijnstiller is die opweegt tegen de nadelen.
Iemand stopte hier een wachttoren in de bus. Jehova’s in de aanval, ze staan op scherp en zijn ontwaakt op hunner wachttoren. Geen idee dat er hier ook wonen. Waarom ook niet. Je kunt zeggen wat je wilt van de Jehova’s getuigen, ze slijten wel de meeste schoenen op aarde. En maar lopen, en maar lopen en lopen. Dat houdt de economie gaande.

En dan een bruin lederen aktetas, meestal lange jassen (zelden spijkergoed) een of twee kindjes bij zich en dan begint het met smoezen aan het begin van de straat. Wat zouden ze dan zeggen tegen elkander?
En een notaboekje waarin dingen worden genoteerd. Geen idee wat. U wel? En er is een speciale Jehova-loop. Een soort ontspannen kuieren maar met schommelende beweging in de schouders. De dames koketteren graag met rood gestifte lipjes.


Ik zwaai nooit naar ze want dan komen ze in hordes op je af. Ik duik weg achter de bank en val daar in slaap. Daar pit ik tot het licht van hunner wachttoren voorbijflitst en ontwaak ik met een geeuw….

de Mastiff


Brigitte uit Goudriaan kwam gezellig even aan met haar enorme hond
die met gemak een van je ledematen in één beet zou kunnen afhappen mocht de hond er behoefte aan hebben, doch dat doet ze niet, ze heeft liever een mergkoekje en zakt dan in de shampoo-houding op de vloerverwarming om ernstig te gaan liggen nadenken over hondendingen die ik niet snap.

Altijd leuk als Brigitte komt, een soort gevoel of je elkaar al eeuwen kent en toch is het ook nog maar een klein jaartje. Samen een kopje thee, samen een sigaartje en een beetje kletsen over van alles. Met sommige mensen heb je snel een heel leuke klik, omdat er een gemeenschappelijke deler is die niet altijd zo eenvoudig aan te wijzen is, maar wel heel warm aanvoelt.

Zo ontstaan vrienden, vriendinnen, terwijl anderen op hun best altijd kennissen blijven. Tis raar maar waar. Hart tot hart mensen, noem ik ze. Je moet ze zoeken met een lampje maar gelukkig hebben wij er een paar hier in de Molenwaard die ik niet allen bij name wil noemen, want dat voegt verder niets toe. In ieder geval mensen waar je van op aan kunt en zo wonen er ook op Graafland en andere delen van de Molenwaard mensen waarvan je weet, daar kun je op aan, en dat voelt fijn.

Vandaag een wat betere dag. Niet zo down en niet zo duf. Zelf even aan het stofzuigen, en wat licht huishoudelijk werk. Zelfs nog een setje kunnen sporten, want dat moet je doen zolang het kan. En nu nasi maken want dan behoef ik het rond vijf uur enkel maar even op te warmen en klaar.

Oh Paula komt al weer thuis zie ik, het is al weet 14.00 uur en het is extra fijn om nu veel samen te zijn.

donderdag 7 december 2017

Sigaartje en de muis



Ik rook een sigaartje. Roken is slecht voor je, ik weet het. Maar ben
weer begonnen toen ik opgegeven werd. Ik zit onder de veranda het is donker buiten want de kerkklok slaat negen uur. Uit de hemel valt een vies regentje van ragfijne druppels alsof de gevallen engelen met prostaatklachten proberen te urineren.

In de verte hoor ik het gejoel van het één km verderop gelegen voetbalveld. Ze gaan ervoor die mannen. Een muisje scharrelt langs mij heen onderweg naar een naast de frituurpan gevallen patatje. Ik neem een trekje en de punt van de sigaar gloeit op in het duister. De muis lijkt naar mij te kijken, ik zie nog net zijn kraaloogjes glimmen. Hij denkt: kijk nou, daar zit een vent met een sigaar. 

En ik denk: kijk daar eens, er zit een muis met een patatje.
Paula zit binnen en leest een verkeerd bezorgd nummer van een nudistenvereniging die volgens de tittel bovenaan het blad, last heeft van vergrijzing. Tja, ik zou zeggen: ”op naar het kruitvat voor een aantal pakjes haarverf, maar heb geen verstand van naaktlopen. Het geeft mij te veel bloot. 
Een vrouw waar je bijna iets van ziet wat spannend is, is in mijn beleven een sterker prikkel dan bloot. Hoewel een geheel aangekleed zijnde vrouw volgens dit denken misschien wel de grootste prikkel is. Er moet wat te fantaseren overblijven, dacht ik. De realiteit is zelden mooier dan de fantasie.

En dan, ik houd niet van volmaakte vrouwen. Ze zijn me te verdacht. Het is dacht ik een misverstand dat een man zoekt naar een perfecte vrouw. Een warme vrouw lijkt me in de winter comfortabeler. Ach, wat weet ik er eigenlijk van.

De muis keert zich na een half frietje volgegeten om en kruipt in een of ander spleetje in de vloer van de veranda. “En pa, waar ben je geweest vandaag? “Kunnen zijn kinderen vragen. “Oh bij de patat pan om de hoek waar enkel een rare vent een sigaar zat te roken.”

Oude en nieuwe



Veel verzoekjes van oude vrienden die ik jaren niet meer heb gezien. Of
ze langs kunnen komen en dat is lief. Heel erg lief. Maar helaas moet ik een keus maken in vrienden die je nog wekelijks of maandelijks zag, en mensen die je al jaren niet meer hebt gezien. Niet uit een vorm van rancune of zo, doch de hoeveelheid fut die ik overheb, wens ik te schenken aan de (noem ze) verse levende contacten en niet aan de contacten waar al jaren de stekker uit ligt.

Nogmaals niet uit een vorm van: het lag aan hen, het lag aan ons, het lag aan weet ik veel, waarom we al jaren geen contact meer hebben, want langs ieders levenspad liggen nu eenmaal (sorry voor het grove woord) overleden contacten. Ik ben er nu ronduit te moe voor en wie weet knap ik toch nog een onbepaalde tijd op en liggen zaken anders, wat ik hopen mag en dan neem ik zeker contact op.

Ik denk in dankbaarheid terug aan al die mooie vriendschappen, want het waren er velen, doch laten we nu niet te emotioneel doen, het leven is nu eenmaal zo dat je nooit al de vriendschappen van het begin tot het einde actief kunt houden. Je zou geen leven voor jezelf meer overhouden.

Ik hoop dat iedereen waarmee ik (waarmee wij) ooit contact hebben gehad op vriendschappelijke basis, doch waar om de een of andere (meest) knullige reden een eind aan is gekomen, wij elkander van harte kunnen vergeven, we zijn tenslotte allemaal maar heel kleine mensjes met veel fouten en gebreken en de waarheid heeft niemand in pacht en maar al te vaak ligt deze ergens in het midden als er onenigheid ontstaat.


Doch soms (lees meestal) verwateren vriendschappen zonder aanwijsbare reden, dat kan ook. Hoe het ook zijn mag, ik denk vaak en met plezier terug aan de mooie dingen die wij (ook ) met oude niet meer actieve vrienden (vriendschappen) hebben mogen beleven en ze tot op de dag van vandaag kostbaar gevonden. Ik houd nu eenmaal van mensen en schrijf niemand af, enkel moet ik nu (harde) keuzes maken in wie ik (wij) graag nog eens zouden willen zien en voor wie geldt: bedankt voor alles, het is mooi geweest en we zijn jullie niet vergeten….

woensdag 6 december 2017

Dood, waar is dan uw angel?

De zon komt op en gaat weer onder.
Buiten loopt de tand des tijds in zijn normale ritme, maar hier binnen, diep van binnen
slaat alles op hol. Raderen beginnen te spinnen met razende snelheden zelfs mijn hartslag gaat er hoger en harder door slaan. Het uurwerk van mijn leven draait naar het moment dat de bel begin te rinkelen, en ringelen en rinkelen en dan, en dan, en dan ontwaak ik en ben terug bij Hem waarbij alles begon.

De gouden wekker staat dan stil. Tijd heeft opgehouden te bestaan, want de eeuwigheid is geen aaneengesloten onafgebroken tijd. De eeuwigheid bestaat niet uit een oneindig aantal uren, want het woord uur heeft in de eeuwigheid geen betekenis. Wie goed kijkt ziet dezelfde chaos in het heelal als overal op aard. Ook, daar, ook daar in het grote, ging het mis. De hele schepping viel mee in het verval.

De entropie neemt toe. Van die kleinste kankercellen, tot reusachtige hemellichamen. Ze botsen en zijn met elkaar in een dans van destructie terecht gekomen. Tot de grote Dansleraar terug zal komen en orde scheppen in onze chaos.
Hij zal alles herscheppen, dan zal Hijzelf het licht zijn en een leeuw met een lam samen spelen. Dan zal een kind zijn hand in het hol van een slang steken en hem er ongeschonden uittrekken. Dan, ja dan, zijn de dingen eindelijk zoals ze behoren te zijn. De Reus is ontwaakt, de nachtmerrie verdampt.


Dood, waar is dan uw angel?

Ziekenhuis

Naar het ziekenhuis om te vragen
of er niet een middeltje is om mij de tijd die mij nog rest op te peppen. Voel me als een lappenpop en weet zeker dat het eerder van de opiaten komt die ik tegen de pijn moet eten, dan dat het van de kanker zelf komt. Ik hoop dat ze iets meer voor mij kunnen betekenen in deze dagen vol medische vooruitgang dan mij vol te pompen met zware opiaten (morfine) waar ik ook nog misselijk van word.

Het is nu 0.700 uur en ik ben net wezen douchen en eet nu mijn twee boterhammen die ik met moeite binnen weet te houden. Straks weer een uurtje liggen en dan een uurtje op en dan weer een uurtje liggen. Zo verlopen de dagen reeds.

Paula kom om 12.00 uur naar huis van haar werk en dan gaan we rond de klok van 14.00 uur naar het Groenehart ziekenhuis in Gouda om te overleggen. We zullen zien.
Nu nog even Landleven spelen op facebook. Straks zal de boerderij stil komen te liggen. Komen er geen punten meer bij en zal er niemand meer inloggen op mijn account. Ik zal het wel laten voortbestaan zodat men altijd nog eens kan terugkijken of misschien een foto gebruiken van de talloze die ik ook op Ammers heb mogen schieten.


Alles zal ik zo dadelijk op openbaar zetten, zodat iedereen die wil, erbij kan. Mocht je jezelf op een foto zien, gebruik heb dan gerust om je facebookpagina mee op te leuken.

dinsdag 5 december 2017

Het licht

Woensdag 06-12

Een oud mens voel ik mij nu. Mijn sterke benen worden zwakker, mijn eens zo krachtige handen verzwakken met de dag. Het leven vloeit weg, heel langzaam als korrels goud door de trechter van
Gods zandloper der tijd.

Ik kijk uit het raam en zelfs het zonlicht is vlak en mat als een overdadig beschaatste sloot. Geluiden lijken van verder weg te komen, heel ver weg en uit een andere tijd. Een tijd waarin mensen leven en zich druk maken over een leeg wc rolletje of een ontbrekend dopje op de tandpasta. Los, heel langzaam raak je los van de eens zo “belangrijke” zaken in het leven. Dingen waar je vroeger zelfs, als je het trof, een fikse ruzie over kon maken. Zoals een overhemd dat niet gestreken was of omdat de piepers niet op tijd gaar waren.

Perspectieven vervagen, de horizon glijdt elke dag iets dichterbij, tot hij je meeneemt naar dat eiland van zaligheid en geluk. Eindelijk geen pijn meer. Eindelijk niet meer opstaan met pijnstillers en naar bed gaan met pijnstillers. Niet meer het tobben over: hoe moet dat nou met Paula? Doch oneindig geluk in die eeuwige oase welke wij het paradijs/de hemel noemen.

Het beste bewijs dat deze er ooit echt geweest is op aarde is de hunkering ernaar die in ons allen leeft naar de verloren tuin.
Paula zet koffie, ik neem slappe thee. Eetlust is er nog wel,maar toch taant het. Koude komt er voor in de plaats. De thermostaat liefst boven de 21 graden en dan nog voel je je koud. Kou, is armoede, zei moeder altijd. Zet ik hem nog warmer dan gaat Paula puffen van de hitte, zegt ze. Dus ik kleed mij extra dik aan en heb het toch koud.

Ik zou iemand willen vasthouden, om het even wie. Hun levenswarmte voelen als een weldaad van liefde. Maar ik durf niemand vast te houden in deze fase. Je moet immers  loslaten. Loslaten je vrouw, je familie, je eigen lijf, je spullen, de buren, de buurt, Ammers. Alles wat je kostbaar is. Alles waar je ooit zo van hebt genoten zonder vaak te beseffen hoe lieflijk en kostbaar het je was. Eentje houdt je vast en Zijn greep wordt met de dag intenser.

Verder moet je loslaten de mensen in de echte wereld en in de digitale wereld. Contacten die je lief zijn geworden en die met je meeleefden. Hun levensschepen zeilen langzaam maar onafwendbaar elke dag iets van mijn levensbootje af. En zo hoort dat ook. Wij allen varen over de oceanen der tijd, zoekende naar de waaroms, de waartoe’s. In de verte zien velen een licht.


Een licht dat begon te schijnen toen Het Kind geboren werd en sinds die tijd voor eeuwig een thuisbaken vormt voor allen die het willen zien….

Mijn laatste boek

Druk, druk, druk, want de tijd tikt door en ik hoop toch zo dat dit laatste boek van mijn hand er mag komen.

Er moet nog veel nagezien, herschreven en nog eens herschreven worden. Sommige passages zullen vervallen, omdat ze niets toevoegen, anderen zullen aangevuld worden met niet op internet verschenen verhalen. Mocht ik het halen, dan zou mij dat grote vreugde schenken.

Ontwerp en omslag met beschrijving zullen ongeveer in deze lijn komen liggen.
Wil proberen het boek voor een nette prijs op de markt te laten zetten door een goede vriend, want dan zal ik er reeds niet meer zijn en de rechten en opbrengst kunnen rechtstreeks naar een nader te bepalen goed doel. Wijzelf doen afstand van alle opbrengsten en rechten.

Intro:Opschrift achterkant boek:
Peter werd als veertien jarige jongeman geopereerd aan een kwaadaardige tumor in de twaalfvingerige darm. De artsen namen het weg en ook de zwaar ontstoken galblaas in het  AZU in Utrecht. Doch de mededeling dat Peter wellicht niet oud zou worden omdat een tumor altijd terug kan komen en meestal in nog agressiever vorm, hing heel zijn leven als een zwaard boven zijn hoofd.

Toch mocht hij zevenenvijftig jaar oud worden en beschrijft in dit boekje over de terugkeer van de Tumor die ditmaal zijn lever en galwegen aantastte en waar geen enkele remedie meer voor handen was om zijn leven voor de tweede maal te rekken.
Gelukkig had de Schepper hem reeds lang tevoren bij de hand gevat, hoewel hij uit een volstrekt ongelovig gezin komt. In dit laatste boek, beschrijft hij zonder scrupels zijn laatste levens maanden. Vol kracht, humor, maar ook met een traan, doch bovenal met heenwijzen naar boven. Naar de belofte van de Man aan het kruis die ruim tweeduizend jaar geleden ook voor iedereen en dus ook voor Peter heeft uitgeroepen:” Het is volbracht!”

Dat het de lezer tot troost en inspiratie mag zijn, want wij leven maar kort op deze aarde en zullen vroeg of laat allemaal met de dood te maken krijgen. Dan is het goed te weten dat er Iemand is die de dood overwon en ons allen, wie we ook zijn en wat we ook allemaal fout deden, wil en kan vergeven en meenemen naar die plaats waar ziekte pijn of dood niet meer bestaan….
Zie het Lam Gods dat de zonden der wereld wegneemt! Hij die al onze zonden, ziekten en dood op Zich nam en ons genade op genade geeft.


Je kunt je er t.z.t (mocht ik het halen) op in laten schrijven zodat je het voor een gereduceerde prijs (nader te bepalen) over de post krijgt toegezonden.

Alternatieve middeltjes



Goed, dat chemotherapie geen beste oplossing is en schieten met een kanon op
een mug is reeds tot velen doorgedrongen. Derhalve hoor je meer mensen die net als ik geen gebruik wensen te maken van de door de farmaceutische industrie aangeboden chemotherapieën omdat gif pompen in een mens die ziek is te onlogisch is, hoe mooi ze het ook proberen te verkopen.

Op het www en in de kruidenwinkels wordt een scala aan middelen geboden die kanker zouden voorkomen of zelfs genezen. Ik wil ook daar even bij stilstaan omdat ik al dertig jaar verschillende van deze middelen gebruik, puur uit preventie en de resultaten zijn in mijn ervaring nul. Zonde van uitgegeven geld, want zelden zijn het goedkope middelen en dat zou nog tot daar zijn, mits er enige positieve werking van uitgaat.

Zonder twijfel is gezond eten en zijn zekere diëten in staat om kanker in een zeker stadia te vertragen en hoogst zelden zelfs te genezen, doch laten we het wel in het juiste perspectief plaatsen en het zien voor wat het werkelijk is/zin. Uitzonderingen. Ik ga de massa aan middelen niet eens neerpennen die ik de afgelopen jaren geslikt heb, want de lijst is ellenlang en de resultaten nul komma nul.
U mag geloven waarin u wilt en als u enige troost put uit die hoop welke dergelijke kruiden en middelen u geven, dan moet u dat zeker doen. Doch de realiteit laat ons steeds weer zien dat we eigenlijk in de grond met niet veel anders te maken hebben dan met moderne kwakzalverij.

Blijft als een paal boven water staan dat gezond eten, gezond leven etc. een must is voor een beter en gezonder leven. Doch het extra toedienen van allerhande voedingssupplementen zijn van geen enkele waarde gebleken in mijn leven. Het enige wat ze deden waren een aanslag vormen op mijn portemonnee.

En wietolie dan? Wel, ik heb afgelopen nacht voor het eerst weer eens zalig geslapen, omdat ik i.p.v. de opiaten van de arts, 3 druppels wietolie nam. Kanker genezen doet het zeer zelden, maar het helpt je wel te ontspannen, lekkerder te rusten en te slapen en daarom vind ik wietolie een uitkomst. 

Daarnaast werkt het ook nog eens urenlang pijnstillend en het is die combi die bij mij nog altijd als zeer prettig wordt ervaren.
Daarbij word je er niet misselijk van, krijgt er geen uitslag of koppijn van en je kunt zelf je dagelijkse dosering aanpassen aan de mate van je pijn. Ben ik blij dat ik het zelf maakt want dan kost het een schijntje van de prijs die men je in de winkels laat betalen….

maandag 4 december 2017

Maandag 04-12 (avond)



Bijna Sinterklaas. Nooit gedacht dat dit mijn laatste zou zijn. Als kind vond ik het
reuzespannend en ging in de nacht al stiekem naar beneden om te zien of er al wat in onze kinderschoenen zat. Als volwassen mens heb ik het altijd een ergerlijk feest gevonden met surprises maken, duffe gedichten voorlezen en meer mufs. Het was me te oubollig, sorry lieve mensen ik ben op dat punt niet zo leuk en aardig.

Ik had eigenlijk een rothekel aan het feest en dankte God op mijn blote harige knietjes als die ouwe met de schimmel tussen zijn benen en zijn beboterde amandelstaaf weer voor een jaar naar Spanje afzakte. Maar je deed mee als volwassen mens op familiefeestjes en keek blij bij, zoals het van je verwacht werd en ach, dan kwam ik met zes glazen wijn en een pens vol marsepein, chocolade kikkers en muizen, dat zalig avondje heus wel door, welja!

Een verademing om daar in ieder geval vanaf te zijn, Goddank en nu maar hopen dat ze in de hemel geen Sinterklaas vieren, want beurt wat er beurt, ik doe niet mee, al kakken de engelen chocoladeletters royaal gevuld met amandelspijs, ze doen maar “an”.
Trombosebeen wordt elke dag ietsje dunner, dus dat gaat de goed. Kleine test gemaakt hoe je kunt zorgen dat de mensen die je verband om je been komen wikkelen snel op de stoep staan en dat is simpel. Je moet een grote boodschap gaan zitten doen, tien tegen één keer dat ze dan precies komen rammelen  aan de deur als jij net bezig bent je bruine trui te breien.

Hoe dat komt weet ik niet, maar het werkt zo. Heb je haast om je been te laten wikkelen, de arts te laten langskomen, de verwacht zijnde visite op tijd te laten zijn, dan gewoon hup op de pot, persen en ze komen met spoed! “Met enige perskracht, wordt de visite dan snel verwacht.”

Maar goed, dat wikkelen van dat trombosebeen is nu niet meer aan de orde, enkel komen de schatten wel elke dag poolshoogte nemen hoe het gaat met die steunkous die ik van mijn schoonvader erfde. Die zit veel beter en zakt als al geroepen niet af richting hiel, en heeft in mijn beleven meer effect dan een bandage die na een paar uur al los om je kuiten wappert.

Goed, je mis wel het gefrummel van lekkere meiden aan je kuit en onderbeen, maar je moet op mijn leeftijd en in mijn situatie nu eenmaal afscheid leren nemen van de weinige geneugten des levens, dus geen gezeurkous, of anders gewoon zelf de sint gaan spelen, dan komen ze op je schoot zitten...

Frummeltje



Van Carla van Zessen twee frummeltjes gekregen waarmee ik op mijn mobiel
de letters en cijfers wellicht beter kan bedienen en inderdaad werkt dat voor mensen met grote dikke sinterklaas-achtige vingers handiger.

Bedankt schat, je bent een heerlijk mens en je helpt mij hier enorm mee, zodat ik niet steeds de Paus aan de lijn krijg als ik een telefoonnummer intoets en chronisch de verkeerde knoppen raakt want zo’n man moet ook af en toe even naar het kleinste kamertje en om de grote steeds nijpender wordende hoop uit te drukken, die ons mensdom nu eenmaal tot een stelletje stinkers maakt.

zondag 3 december 2017

Smartphone perikelen


Ach, je bent ook een fossiel als je er niet mee leert omgaan, maar vooralsnog druk
ik met mijn reusachtige vingers op de piepkleine knopjes die van alles doen waarvan ik geen flauw idee heb wat, zodat er een stroom berichtjes binnenkomt op WhatsApp of Messenger, waar ik blijkbaar iets geactiveerd heb, geen idee wat en nog minder wat ik er mee zou kunnen.

Dus lieve vrienden u moet mij maar even niet kwalijk nemen als ik de indruk wek er helemaal bij te horen. Ik begrijp er eigenlijk in het geheel geen bal van, enkel dat ik ermee kan bellen en dat lukt en waar al de andere opties voor zijn, ik heb geen idee maar misschien is er nog tijd om ook daar eens achter te komen.

Het gevoelt als je eerste afspraakje waar je ook bijstond en dacht, tja wat nu? Al die knopjes en hendels zijn voor "afblijven" dat drong wel tot mij door, maar de verleiding is zo groot om dan te kijken wat er dan gebeuren kan.
Nou is moeder natuur zo lief en weldadig voor ons om een soort automatisch systeem in te bouwen waardoor je heel snel leert hoe je het "kusknopje" moet vinden, doch dat zit niet op een smartphone. Die denkt: zoek jij het maar lekker uit ouwe en blijf vooral lekker drukken op al die knopjes dan zal de verwarring compleet worden.

Wat het ook werd dus ik trok een diepe donkere lade open waar het apparaat allerhande geluidjes, pingeltjes, piepjes en gebrom ligt te produceren, opdat het er blijkbaar uit wil. Maar ik moet nu sterk zijn en het splinternieuwe “kindje” opvoeden want dat is wel een beetje het gevoel wat ik krijg.

Het kan piepen tot het een ons weegt, ik heb het net gevoed met de usb kabel dus verhongeren zal het niet en verder gaat het zich maar lekker bezig houden met zijn eigen appjes. Morgen bij leven en welzijn zal ik het wel weer eens verder bekijken, want ik heb er nu het geduld niet voor en als ik op een verkeerd knopje druk, staat straks de brandweer nog voor de deur om iets te blussen wat heet is of zo.

Ik kijk wel link uit. WhatsApp? Sapperdeflap, that's ap….

Zondagmiddag (net thuis)


Moe, nooit gedacht dat naar de kerk gaan zo onwijs veel energie vreet
vooral als het wat frisjes is. Vol goede moed en warm aangekleed in de auto en hup. Maar de dienst was nog maar net halverwege of ik zakte al weg in een halfslaap met open ogen doch van binnen ging de boel heel duidelijk op de stand-by stand. Je bent er wel maar ook weer niet en zou het liefst gaan liggen slapen op de kerkbank. Doch dat behoort nu eenmaal niet tot de mogelijkheden.  Dus we zullen ons er ernstig over moeten buigen of het naar de kerk gaan tot de dingen behoort die nog kunnen.

Snel even naar de winkel met de auto en terug binnen 45 minuten lukt wel. Dan rusten op de bank of op bed. Het gaat best hard achteruit vind ik. Of zal er een griepje onder mijn leden woekeren want denk nu niet dat mensen die op visite komen daar rekening mee houden. Welnee, die hoesten, proesten, niezen en rochelen en roepen je na je gekust te hebben spontaan:”Ja ik heb griep maar ben toch gekomen.” Laten we het er op houden dat ik een lastige domme man ben maar ik zou zelf nooit iemand die zwaar ziek is opzoeken als ik zelf griep heb. Sommige dingen deel je niet, die houd je lekker voor jezelf...

De preek was goed, duidelijk en had als basis dat wij elkaar moeten vergeven. Nou ja, dat nam ik er uit mee en ik vind dat een waarheid als een koe. Christus leerde dat de maar waar wij mee meten wij mee terug gemeten worden uit de hemel. Vergeven kan een proces zijn van een heel leven. Dan hebben wij het even niet over iemand die een lelijke roddel over je verspreidt hoe naar dat ook kan zijn. Doch er zijn situaties waarin je heel erg kan worstelen met vergeving. In denk in het geval van incest, dat wij er een bij de kladden hebben waarin vergeven vreselijk moeilijk kan zijn.

Het is ook zo’n stukje kerkelijk denken dat wij iedereen en alles zonder meer moeten vergeven. Het kan waar zijn en ook Jezus zelf heeft het dikwijls over vergeving. Doch vaak voegt Hij er iets aan toe. Hij voegt er dit aan toe: ”Als u naaste u iets heeft aangedaan (en nu komt hij) en hij/zij komt naar je toe met de vraag of je het hem/haar wilt vergeven, doe dat dan! Zevenenzeventig maar zeventig maal.

Veel lastiger wordt het als mensen niet naar je toekomen om hun spijt te betuigen. Dan kan vergeven een hele strijd worden waar menig christen vaak luchtig over praat (oh ik heb het al lang vergeven hoor) en toch diep van binnen woekert nog immer de boosheid.
We zijn tenslotte maar mens en echt vergeven wordt zoveel gemakkelijker als er een stukje spijtbetuiging is, dacht ik.

Misschien vergis ik me.

zaterdag 2 december 2017

Niet netjes

Het huisje van zes planken (zondag 03-12)

Ik loop vooruit op de zaken, ik weet het, doch aan de andere kant kun je er
niet omheen. Je moet ook hiermee aan de slag en dus een boekje bijhouden hoe en wat, voor als het zover is. Wat wordt er gezongen als het moment daar is, bloemen, geen bloemen, welke tekst op de gedenksteen, allemaal zaken die je het beste zelf (mocht je er de fut voor hebben) kunt neerpennen. Het ontheft de nabestaanden van een hoop gedoe en het houd je ook bezig met je eigen laatste wilsbeschikking. 

Helaas moet je hiermee aan de gang, hoe negatief dit ook klinkt, ikzelf mag en moet ook dit stukje neerpennen, anders zou ik een stukje overslaan in het proces en het gaat nu juist daarom een compleet beeld te verkrijgen in deze.
Een ding wat u vreemd gaat vinden wil ik wel kwijt en dat is de angst voor koude voeten. Dat klinkt dom en dat is het ook. Laten wij eerlijk zijn en de zaken wel recht in de ogen proberen te kijken. Ik ben dan allang niet meer aanwezig in mijn oude aardse tent en toch geeft het mij een goed gevoel dat de oude voeten er warmpjes bij komen te liggen. Ja, u mag dat dom of raar vinden want dat is het ook.

En hoe wonderlijk is het dan dat een goede vriendin die de warmste en fijnste sokken weet te breien je een paar over de post toestuurt zonder dat wij het over deze kwestie als zodanig gehad hebben? Dus die warme sokken kan ik schrappen van het lijstje zaken die te regelen en zijn, hoe vreemd dat ook zal klinken, voor mij een troost.

Welke kleding, welke sieraden af moeten, welke aan/om mogen blijven, niet geschoren natuurlijk want ik wil wel dat, ook al ben ik niet ”thuis” mijn aardse tent herkenbaar blijft als zijnde: daar woonde Peter ooit in. Toch een voordeel van dingen nog zelf te kunnen regelen, je ontneemt er een ander een hoop zaken mee uit handen in een toch al zo moeilijke tijd.
Ach, aan de andere kant is mijn warme sokken-wens ook weer niet zo vreemd, want zelfs de Here Jezus werd in linnen doeken gewikkeld in het graf, dus laten we nu niet te vreemd opkijken als het over een wollen sokken wens gaat.

En hoe zit het met de ter aarde bestelling? In besloten kring vind ik ongepast. Nee, iedereen die wil mag komen, natuurlijk. Ikzelf kijk dan wel mee vanachter een wolk of zo, geen idee. En vind je mij maar een rare man die rare dingen zegt, dan begrijp ik best dat je niet komt.
Ik ben ook een rare man. 

Maar niet zo raar als mijn Meester, die liep op water, ging met hoeren, melaatsen, bedelaars en andere smeerlappen om. Schoor zich nimmer en had dus een woeste baard, waste Zijn handen niet eens voor het eten, had lak aan kerkelijke tradities en regels en ging de zweetvoeten van Zijn vrienden wassen als Hij daar zin in had. Hij maakte vaak dat de “geestelijken” uit die dagen heel erg boos op Hem werden omdat Hij zich niet schikte naar hun “kerkelijke regels en tradities.” Erger nog, Hij werd uit hun “kerken” gezet en was er niet meer welkom.

Weg met Hem, dood met Hem, aan het kruis met Hem! Riepen de “geestelijken” uit die dagen.
En zo sloegen ze hem naakt aan een houten kruis tussen twee misdadigers en Hij bloede daar leeg en zei dat als je in Hem geloofde, Hij je mee zou nemen naar het paradijs en eeuwig leven zou geven. Zo raar, zo “niet netjes”, niet normaal gewoon!


Misschien mag ik je het boekje :”Het bezoek” van Adrian Plass eens aanraden te lezen. Het kan je wel eens op andere gedachten brengen over rare mensen die rare onaangepaste dingen zeggen en doen…..

Langskomen op ziekenbezoek



De Rivas opgezegd want dat zwachtelen is lief hoor, doch je moet wel
(niets dan begrip hoor) de hele ochtend tot soms wel halftwaalf wachten tot de dames of heren zover zijn je been even in te komen wikkelen. 

Keerpunt was dat ik midden in de nacht een plasje moest doen en languit op mijn plaat ging omdat de zwachtel in bed was losgeraakt en blijven steken tussen de deur van de wasruimte waar ook het toilet staat en ik door mijn eigen zwachtel neergeveld.
Van mijn schoonvader een paar steunkousen geërfd in verschillende maten inclusief zo’n aantrek-feestmuts waarmede het handig aantrekken is en die zit eigenlijk de hele dag op zijn plek i.p.v. dat het gezwachtelde na een uur of drie halverwege mijn been is gezakt en ik als een ontslapen mummie door het huis strompel.

Lieve schatten van mensen. Tot mijn spijt ben ik op dit ogenblik in een fase gekomen waarop het spontaan even langswippen voor mij, hoe geweldig fijn ik het ook vind, niet langer tot de mogelijkheden behoort.

Het put me te veel uit en ondanks ik het zo lief, zo hartelijk, zo gezellig vind, moet ik in deze omstandigheden vragen of u even een berichtje vooraf stuurt of het uitkomt, want dit voorkomt onaangename verrassingen omdat ik zo moe ben dat ik op bed lig en er te veel energie in moet steken om er uit te komen.

Ik hoop dat we elkaar begrijpen als ik vraag of u even van te voren wilt bellen, mailen, of een pbtje wilt sturen want het doet mij verdriet lieve mensen te moeten wegsturen, dat vergroot mijn verdriet slechts. (0184 636890)
Peter

vrijdag 1 december 2017

Zaterdag 02-12



Combi Morfine Paracetamol is een goede. Versterkt elkaar waardoor je een
beetje het midden kunt houden tussen niet te suf van de morfine en toch redelijk pijnvrij als je eens een keer geen Diclofinac in je achterwerk wens te stoppen.

En dan, je vinger gaat er zo van geuren en dat is niet gewenst want je moet hem wel diep zetten anders piept hij er als een voetzoeker/gillende keukenmeid weer uit en gaat liggen smelten in je onderbroek wat vetvlekken geeft op verdacht zijnde plaatsen.

Waarom verschaffen ze overigens geen rubber opzetvingers om een en ander wat normaliter te kunnen zetten? Zelfs bij een pakje haarverf zitten tegenwoordig van die plastiek handschoenen en bij zetpillen moet je maar zien hoe je “um” er netjes in krijgt.

Herinnert mij overigens aan mijn kinds jaren waarin, als je niet kon kakken, moeder een klein stukje Sunlight zeep in je poeperd schoof om de boel daar wat te activeren. Je poepte dan met veel schuim en als je een windje liet dan kon je bellen blazen in de meest verbazingwekkende afmetingen enkel als ze knapte, tja, dan knapte je niet op van de geur want die mengeling van zeep en keutels was er geen waar je een aftershave van zou wensten te krijgen met Sinterklaas.

Waarom krijg ik rond Sinterklaas altijd dat stomme liedje niet uit mijn kop dat luidt: ”hoog in de bergen daar woont Sinterklaas, holladiee, holladioo. Hij smeerde zijn kont in met Zwitserse kaas, holladiee-ladioo?

Ben ik eigenlijk wel christen? Ik kan me niet voorstellen dat dominees met dergelijke zaken te maken hebben die rondspoken in hun schedelpan? Hoewel het er een van geringe zonde is, me dunkt.

Wat gaat er eigenlijk rond in het hoofd van een dominee? De hele dag psalmen wellicht? Of als het een keer misgaat een tekst uit Hooglied? Uw borsten zijn gelijk twee gazellen, zoiets?  Ik heb ze nog nooit gezien in het model gazel. Maar ach, wat weet ik er eigenlijk van!
Ik geef het op!

Vandaag een goede dag overigens. Niet moe en pijn goed beheersbaar, goede eetlust en positief gevoel. Trombosebeen wordt elke dag soepeler en nog even en ik kan weer in de ringen een vogelnestje maken.  Hoewel ik weer 99 kilo weeg (minder beweging en wat vocht in het been) en je dan net zal zien dat door het (over) gewicht ik met ringen en al naar beneden kom kletteren met alle gevolgen  van dien.


Eerst maar even mijn mond spoelen, dan zijn de wat zwaardere kerkmensen ook weer te vrede...

Vrijdag-avond

Opnieuw een stroom aan lieve kaartjes uit binnen en buitenland (sorry het zij er
veel meer maar die komen er de volgende keer op) en wat is er leuker dan samen met je vrouw de kaartjes aan tafel open te maken en te lezen dat mensen van je houden!

De media laat ons elke dag een stroom aan slecht nieuws horen over wat er allemaal fout gaat op de aardkloot doch dat er ook mensen zijn die met je meelijden lees je niet in de kranten of hoor je nooit op het journaal.
Nou, ja, heel zelden. Wij worden overstelpt met lieve wensen van lieve mensen.

Tommie het buurboertje had zelfs op school een actie opgezet
om iemand die het nodig had wat liefde en aandacht te geven via een kaartje en dat persoonlijk te komen overhandigen met al de namen van zijn klasgenootjes. Dat doet iets met je hoor. IK ben niet van graniet. Dan hoor je weer de echo van twee duizend jaar geleden van Hem die sprak: ”u lieden moet worden als de kinderen om het Koninkrijk van God te begrijpen en binnen te gaan.”

Bloemen die komen van ver over de grens van ons eigen landje en mensen die zo lekker spontaan even aanwippen en ook aan Paula denken en een prachtige bos meenemen, het is allemaal overdadig en overweldigend lief. Tassen
met heerlijkheden die een man intens blij maken, heerlijke warme echte gebreide sokken, “gewoon” van mensen die je facebook-vriendin zijn. Hoezo, Facebook-vrienden zijn geen echte vrienden? Nou, dat beleven wij dus wel even heeeeeeeeel anders…..

Als ik mijn ogen sluit (ook zonder gebruik van opiaten) begin ik in de verte een helderblauw licht te zien. Ik weet wat dat wil zeggen. Er is weinig tijd want het licht zal elke nacht iets feller branden tot het mij meeneemt, dus ik moet voortmaken met het schrijven van dit laatste boek. Waar ik nog een taalkundige voor moet vinden om het een beetje in beter Nederlands te zetten en een uitgever maar komt tijd komt raad.

Het zou voor mij een fijn sluitstuk zijn van de tijd dat ik heb mogen leven en leren op aarde, met al mijn falen, fouten, struikelen. Al was het maar om te laten zien dat er voor ieder mens hoop is want als er eentje is die elke dag op zijn bek gaat, dan ben ik het wel en
als er voor mij hoop is, dan is die er ook voor u.


Of u moet van mening zijn dat het leven op aarde het al in al is. Doch dan hebt u nooit de levensles van de rups en de vlinder, de roofzuchtige kever op de bodem van de moddersloot en de libelle goed begrepen. Maar ook dan is er hoop, want wat niet is kan nog komen. Er is tijd. Nog…