woensdag 18 oktober 2017

De oude slang



Waarom hij er is, is ons een raadsel, maar neem aan van
mij dat hij er wel degelijk is. Waarom hij in zonde viel, is ook een voor het mensdom niet te verklaren geheim, nog minder waarom hij op aarde geworpen werd. 

Ruimte zat in het universum, me dunkt. Doch het zal zijn doel hebben. Wat weten wij toch eigenlijk weinig van hoe de zaken op de achtergrond nu toch liggen. De Bijbel spreekt tot ons in flarden en is een weinig helder over hoe of wat. 

Geloof heeft deze (noem het) vaagheid blijkbaar van node om tot geloof te verworden. Als alles immers volkomen verklaarbaar is, is geloof meer tot wetenschap verworden. Zonder hem zaten we nu nog in het paradijs, zoveel lijkt zeker. 

En toch is niets wat de Schepper doet een mislukking. Alles heeft zo moeten zijn. Begrijpen is mij te wonderbaar, ik kan er niet bij. Heb overigens nog nooit een mens ontmoet die er wel bij kon.
Ons "probleem" is op de keper beschouwd ook niet over zaken te tobben waar we toch niet bij kunnen. Ons "probleem" ligt meer op het vlak van zaken die wij heel goed verstaan. Deze bijvoorbeeld: U zult uw naaste liefhebben gelijk uzelf.'
Dat is iets waar u en ik de handen al aan vol hebben.

Ananias en Safira



Heb het altijd een keihard verhaal gevonden
dat meer vragen oproept dan dat het licht werpt op de liefde van de Schepper. Bedoel dat het nogal oudtestamentisch overkomt, die situatie met een echtpaar dat een stuk land verkoopt en niet de hele opbrengt naar de discipelen brengt, doch wel de schijn wekt zulks te doen.

Oké fout, doch laten wij wel eerlijk zijn, u en ik maken veel ernstiger fouten in deze genadetijd. Oh u niet? Wel, dan kent u uzelf blijkbaar niet.  Moest er nu zo vreselijk hard gestraft worden door de God van liefde en vergeving? Ik snap het niet.

Nog vreemder wordt het dat ze direct Ananias begraven zonder de familie in te lichten en al helemaal zonder zijn vrouw Zafira te verwittigen. Wat zijn dit voor manieren? Dan, als ook Safira voor de discipelen staat en zegt dat het door haar man geschonken geld het hele bedrag is wat de grond opleverde, valt ook zij dood neer.


Sorry, ik vind het een tamelijk onredelijke gebeurtenis die twee mensen die de waarheid (deels) buiten spel houdt, buitensporig zwaar straft.

zondag 15 oktober 2017

Zondagzon

Gistermorgen was de Molenwaard gehuld in een dikke damp en toen brak de
zondagzon door. Altijd een wonder. Heerlijk deze dagen vol zon en warmte. Geniet er van want we hebben het zo nodig. 
De Prediker zegt: geniet de dagen van uw leven met de vrouw/man die gij liefhebt want dat komt u toe bij alles waarmede u zich aftobt in het bestaan.


Want er komen vast ook dagen waarvan gij zegt: daarin heb ik geen plezier. 

Dus geniet er van zolang het kan want de dag is het waard geplukt te worden en stop met tobben want u kunt geen cm aan uw levensdagen toevoegen door te tobben. Je zorgen maken is immers net zoiets als op een schommelstoel zitten. Je bent volop in beweging, doch komt nergens….

Licht en duisternis



Licht kunnen wij meten, we spreken dan vaak in
lumen, lichtsterkte of het aantal watt. Duisternis is meen ik onmeetbaar, omdat duisternis ten diepste de afwezigheid van licht is. Derhalve zou je denken dat de duisternis dus het afwezig zijn van God de lichtbrenger is. Toch is dat niet geheel waar omdat ook koning David al aangaf dat hij nergens heen kon vlieden waar God hem niet pakken kon. De diepste zee, de verste landen, de diepste duisternis, overal kan Gods hand je vasthouden.

De Bijbel heeft het over diepe dalen vol duisternis waar de mens vaak doorheen moet. Waarom is ons een raadsel. Enkel wel dat Hij met ons is. Ook Hij hing ooit in diepe duisternis doch, alleen. Zelfs de Vader keerde Zich van Hem af terwijl Jezus huilde: ”God waarom laat U Mij alleen?”

Herkenbaar die roep? Zeg eens eerlijk? Ten dage dat lijden en duisternis uw leven raken kan het ook zomaar aan onze lippen ontvallen die kreet. God is niet de God die even orde op zaken zal stellen en het licht aan knippen in onze duisternissen van alle dag. Hij is er wel bij, maar vaak gevoelen wij dat niet. Dat zijn de zware dagen waarin wij pas achteraf beseffen: Hij was er toch, maar verborgen.

Waarom zo verborgen? Ik weet het niet. Wat ik wel weet is dat er heel veel onzin verkocht wordt als het gaat om de aanwezigheid van God. Boeken als: good morning holy spirit, lijken heel geestelijk, doch ten diepste zijn het gedachten van mensen. Ze zetten u en mij op het verkeerde been en kunnen ons geloofsleven stuk maken als dingen niet gaan als het boek beschrijft.

God laat zich niet vangen in een dergelijk denken. God is de onverklaarbare die de enkeling genezing schenkt en aan de andere kant lijkt toe te kijken en mee te huilen als er miljoenen de gaskamers in gaan.

Begrijpen is ons te lastig, wij kunnen er niet bij. 

zaterdag 14 oktober 2017

De Bijbel

En denk er om dat je dagelijks in het woord van God leest.

Menigeen herkent de kreet wel. Het lezen van Gods woord is ten diepste
een bezigheid die pas de laatste eeuwen (lees eeuw) goed haalbaar is. Ruim 1700 jaar deden de christenen het zonder de Bijbel. Dat geloven bedoel ik. 

Goed, de pastoor, of de priester of een ander “spiritueel” begaafde kon lezen en had ook de mogelijkheid het boek der boeken te bestuderen, doch u denkt toch niet dat Jan met en zonder pet dit ook konden?

Welnee, die werkten zich in het zweet van hunner aanschijn te pletter, hadden geen geld om een Bijbel te kopen. 
En dan, de Bijbel was in het geheel niet te koop, ben je gek! Die mocht niet eens verkocht worden aan het gewone volk. 

En ook al konden ze er aan komen, wat ondenkbaar is, dan konden ze vaak niet eens lezen. Goed, de notabelen en de monniken etc. konden wel degelijk lezen en schrijven, doch het gewone volk leerde pas rond de zeventiende en achttiende eeuw lezen. 

Dat is dus 1800/1900 jaar geen kans om de Bijbel te lezen voor Jan met de pet en Janneke met de muts.

Goed, nu dat duidelijk is, moeten wij wel beseffen dat dagelijks in het woord van God te kunnen lezen een enorme zegen is en ik raad het iedereen van harte aan. Doch laten we het nu niet tot een nieuwe wet verklaren want dan zitten we op een fout spoor.

De herfst van het leven


Ouder worden is een zegen, oud zijn niet, zegt een spreekwoord.
Ik weet niet of het klopt. Ouder worden is ook maar al te vaak een stukje lijden. Mensen om je heen vallen weg, dierbare vrienden overlijden en weer sta je aan een open graf en gaan je gedachten ook als vanzelf naar het moment dat jijzelf aan de beurt bent.

En dan? Veilig in Jezus armen, wellicht. De rust, de eeuwige rust. Maar ik wil helemaal niet veilig in Jezus armen. Wat zou ik er moeten doen de hele dag? Ook de eeuwige rust lijkt me doodsaai. Zingen dan? Eeuwig voor de troon van de Schepper liederen opzenden tot Zijn eer? Sorry, ook al iets waarvan ik denk: ach nee.

Een kerkdienst dan die nooit meer ophoudt? Moet er ook niet aan denken. Het mooie van al die dingen is juist dat er een eind aan komt. Dat je dan weer iets anders kunt gaan doen. 

We moeten al die kreten over het hiernamaals ook als symbolisch zien. Niet dat God in de hemel met een enorme schoot zit en de Here Jezus met enorm lange armen waar al de gelovigen tot in eeuwigheid het hijgend hert in zingen, welnee.


De hemel en de nieuwe aarde zijn zo totaal anders, zo verschillende van wat men ons op de mouw wenst te spelden. Kijk maar eens naar de verschillen tussen een rups en een vlinder. Dan snap je me wel. Een ding is zeker: De hemel zal alles overtreffend zijn. Zelfs de zon is niet meer nodig want Hijzelf is dan ons licht. 
Kan jij het je voorstellen? Ik niet. Dat hoeft ook niet. Vertrouwen en geloven, daar komt het op aan. Niet dat wij het mentaal kunnen bevatten. Daar is ons schedeltje te klein voor..

De dwaasheid van het evangelie



Logisch is het evangelie niet, laat dat duidelijk zijn. Het overstijgt ons
denkvermogen en is niet te bevatten. We kennen het verhaal allemaal wel over Adam en Eva en de slang, de zondeval en hoe de wereld met alle ellende is verworden door de ongehoorzaamheid van de mens aan de Schepper.
Wat je je logischerwijs enkel wel eens afvraagt is: waarom kan het in de hemel en op de nieuwe aarde wel goed gaan en moest de mens en de Mensenzoon zo lijden eerdat wij de heerlijkheid kunnen binnengaan?
Ik bedoel: Als het na ons overlijden en na Zijn overlijden en na Zijn opstanding plotseling wel kan (dat eeuwig leven, dat eeuwig zonder zonden, eeuwig zonder ziekte, eeuwig aan Zijn voeten spelen, waarom dan wel en nu niet? Waarom eerst die enorme omweg?
Want de Schepper wist allang dat de mens in zonde zou vallen.
Ik weet niet of u mij kunt/wilt volgen, maar daar stuiten wij op de beperktheid van ons kennen, weten en bovenal denkvermogen. Had God het niet gelijk zo kunnen regelen dat de mens niet in zonde zou vallen?
Waarom maakte Hij die satan eigenlijk als Hij wist wat dit voor gevolg zou hebben? En waarom liet Hij hem toe op de aarde?
Vragen, vragen, vragen.

En toch geloof ik Hem. Ik geloof dat wij enkel door die Ene behouden kunnen worden. Tot wie anders zouden wij immers moeten gaan dan tot Hem die het ook soms even niet wist en riep: ”Vader waarom?”

vrijdag 13 oktober 2017

Rechtverkrachting


Langzaam maar zeker krijgen velen met mij steeds meer de indruk
dat wij in een vreemd land woonachtig zijn. Worden kippen ziek,(de vogelgriep) dan slacht men ontelbaar veel dieren om de gezonde veilig te stellen. Desnoods met geweld.

Gekke koeienziekte, krek eender en mond en klauwzeer, hup massale hoeveelheden worden afgemaakt en weg ermee, enkel om de veiligheid van het systeem te waarborgen.
Doch halve garen die eigenlijk levenslang behoren opgesloten, lopen vaak vrij rond zonder dat de burger enige vorm van bescherming geboden wordt. 

Het zal je dochter maar zijn die door dat onmens, dat stuk verdriet, die schoft, die hufter, verkracht en vermoord wordt.

Dan ga je toch een beetje nadenken over of het niet eens tijd wordt dat het: oog om oog en tand om tand principe, terug keert. Krijg steeds meer de indruk dat misdadigers in dit land meer privileges worden verschaft dan onschuldige kinderen. Lekker rechtssysteem hebben wij hier. Het vertrouwen wordt steeds meer aangetast en diep van binnen heerst de woede over dit stuk onrecht en over de schijnveiligheid waarmee je de politieke koppen uit hun nek hoor zwetsen.
Gevangenisstraffen mijn neus uit, stokslagen moet zo'n vent hebben elke dag weer, in plaats van gratis kost en inwoning.

Hoogste tijd dat ons van snoepgoed gemaakte rechtssysteem weer eens ruimte geeft voor echte straffen, want zoals het er nu voorstaat kan ik heel goed begrijpen dat mensen eigen rechter gaan spelen. Het woordje “recht” is zelden zoveel verkracht als heden ten dage.


Dag kleine lieve meid, heel Nederland lijdt mee in jouw aangedane onrecht. Dat jouw lijden een ommekeer mag brengen in ons poezelzachte rechtssysteem zodat dit nooit meer kan gebeuren....

donderdag 12 oktober 2017

Zelfmoord


Ik heb nog nooit met iemand gesproken die dood
wilde zonder reden, doch ze konden het leven zoals het tot hen kwam niet meer aan. Zelfmoord is dan ook meestal een foute titel. Het leven heeft hen vermoord. 

Het leven wordt vaak gezien als een speeltuin en soms heeft het er veel trekken van, doch we zijn uit het paradijs verstoten, laat dat duidelijk zijn. De gevolgen zien wij om ons heen. Ziekte, geweld, moeite, pijn, verdriet en ja helaas behoort ook zelfmoord (hoewel het een foute titel is) in dit rijtje thuis.

Ik herken de gevoelens van: er uit willen stappen maar al te goed. Als de pijn weken, maanden, jaren aanhoudt, dan wil je kost wat kost van de pijn af. Dat kan lichamelijke doch ook psychische pijn zijn. Verborgen leed dat de buitenwereld niet zien kan, niet zien mag, misschien.


Derhalve moeten wij niet veroordelend zijn als mensen er een eind aan maken en dat rustig aan de Schepper overlaten. 
Ben ik voor euthanasie dan? Dat ligt er geheel aan wat men daar onder verstaan wil. Wat ik enkel wil zeggen is dat ik begrip heb voor mensen die zo lijden dat ze niet anders kunnen dan verlossing zoeken voor dit lijden, soms zelfs in de dood. 

Laten we (nogmaals) mild zijn voor dit lijden want maar al te vaak wordt het pas herkend als de daad gesteld is.
Zelfmoordenaars (om die titel even te gebruiken) werden eeuwen extra gestraft door hen buiten het kerkhof te begraven. Ze moesten genoegen nemen met een plekje van minder belang. Wat kan geloof zonder liefde ook via de kerk soms keihard zijn....

woensdag 11 oktober 2017

Ontfermt U Heer


Mensen die chronische pijn niet kennen kunnen zich er ook weinig
bij voorstellen. Dat de pijn zulke vormen aan kan nemen dat het je volkomen uitschakelt. Ze bent er wel en ook niet. Er ontstaat een zekere vaagheid, een soort mist van pijn die je omhuld en doortrekt. Je wilt vluchten maar weet niet waarheen.

Je kunt niet meer denken en zet je verstand op een soort stand bij modus. Alles gaat nu op de automatische piloot. Eten koken, handen wassen, boek lezen, de kat eten geven, je bent er wel maar ook weer niet als een robot.

Wachten tot het weer dragelijk wordt. Mensen vragen hoe het gaat en je hoort jezelf zeggen dat het wel gaat. De waarheid is te lastig uit te leggen en vergroot slechts je pijn. Dan na uren te verkeren in een diep dal plotseling licht. De pijn zakt.

Even plotseling als hij opkwam verdwijnt hij na acht uur aanwezig te zijn. Dan pas voel je hoe moe je bent. Onder de douche en hup naar bed en zelfs bidden is te veel. Nu moeten anderen even geloven voor je. Ze moeten bidden voor jou omdat jijzelf wel geloven wilt maar volkomen van het normale spoor des levens bent geraakt. Je werd uren geleefd door de pijn en je kon niet bij het normale basis levensgeluk. Je was er acht volle uren wel maar toch ook weer niet.

Morgen weer een dag. Misschien gaat het iets beter, misschien niet. Doch het lijden van de tegenwoordige tijd zal nooit opwegen tegen de heerlijkheid die over ons geopenbaard zal worden.


Hoop ik, denk ik, maar ik voel nu niets enkel een doffe echo van pijn die naklinkt in mijn lijf en geest. Ontfermt U Heer…

De duivel

Velen geloven niet meer in hem. Anderen menen dat het een mythe is een
hersenspinsel van dolgedraaide gelovigen. Doch ik meen dat hij er wel degelijk is doch zelden gezien wordt.
De duivel in eigen persoon, wat moeten wij er mee aan. Herinner mij het verhaal van Maarten Luther op wiens bed de duivel in de nacht plaats nam. Maarten werd wakker omdat hij gevoelde dat er iemand aan zijn voeten zat. Zag hem zitten en sprak de woorden:” Oh, ben jij het.” Draaide zich om en sliep verder.

De juiste houding naar mijn mening. De Bijbel leert ons glashelder dat wij niet meer behoeven te vrezen voor hem. Want Hij die in u is (de eeuwige Christusgeest) is meer dan hij die in de wereld is (de oude slang).

Laat u dus geen angst aanjagen. 

dinsdag 10 oktober 2017

Gastritis en maagzweertje


Pijnlijk, ach die maag is zwak. Mijn zwakke plek. Lopen dingen niet lekker
dan wreekt dit zich immer op die plek. Artsen gaven op mijn veertiende al aan dat ik eenmaal volwassen grote problemen ging krijgen vanwege de meervoudig complexe operaties aldaar.

Van buiten een grote stoere ruige vent die zijn mondje roeren kan. Van binnen een even kwetsbaar mens als wij allen. Soms denkt men dat iemand als ik onverwoestbaar is, niets is minder waar. De balans tussen oké en maanden pijn, is subtiel en slaat zo door de verkeerde kant op.

Christenen willen graag met mij bidden en dat kan voortkomen uit liefde, doch nee, daar heb ik vrienden voor die mij gedenken in hun gebeden, net als ik hen.  Het is even een kwestie van weinig spanning, geen gedoe en voldoende rust, wat voor herstel kan zorgen. Doch het kan soms zo lang duren.

Je maakt van alles mee in het leven op dezer aardkloot en dat stapelt zich op in je systeem tot het zegt: kappen nu. En dan is het niet anders dan een tijd van rust en even geen spanning. De overgang van de hervormde kerk alhier naar die in Langerak zal ook een rol spelen want niemand doet dat voor zijn lol.


Doch meen wel dat we er een veilige haven hebben gevonden. Een waar een schip des levens even op de kant kan worden getrokken en herstellen. Is een gemeente ten diepste ook niet een beetje: veilig in Jezus armen?

Weblog is opgeschoond

400 oude berichten zijn weggenomen omdat ze er niet langer toe doen.
Opschonen is onderdeel van ons bestaan, evenals afsluiten en soms vergeet je dat wel eens. 

Bedoel dat achterom kijken niet altijd handig is en dat je zaken die je in het verleden kwijt wilde, er nu niet meer toe doen.

We gaan er weer fris tegenaan de komende tijden.
Bedankt volgens en meelezers, soms duizelt het me wel eens die hoeveelheden die meelezen.

Oké, je kunt nooit iedereen tevreden houden want dat kan zelfs een dominee niet. Er zal altijd wel iets aan en op te merken zijn op je schijven. Doch de kunst is te lezen tussen de regels door wat er nu eigenlijk gezegd wordt.Krek eender als een toehoorder in de kerk niet op elke slak zout moet plaatsen doch openstaan voor de onderliggende boodschap. 
Dacht ik..

Mama moet een katheter.


Plast blaas niet goed leeg dus blaasontsteking op ontsteking. Ma in luier wordt
ma met katheter. Moet nog even wennen. 57 jaar geleden was het Petertje in luier en nu is het andersom.

Ma kijkt tv. “Ben jij mijn man?” “Nee uw zoon.” “Oh ja.”
“Heb jij kinderen?” “Nee, enkel een stinkende bok.” “Haha, een bok die stinkt.”

Op de gang dribbelen de verpleegsters. Meisjes eigenlijk nog. Nou ja van vijfendertig dan, doch op mijn leeftijd verworden de meeste toch tot meisjes. Lief, zorgzaam, mooi, koket op soepele benen. Net zo soepel al die van mama ooit waren. Ooit.

Op de tv wordt een soort moderne rolveger te koop aangeboden. Bel je snel dan krijg je er twee voor de prijs van één. Ma kijkt meer naar de tv dan naar mij. Ik ben er wel maar als een schim een echo. Petertje kent ze wel dat leuke mollige ventje met grote ogen. Maar wie die oude vent met kale kop en baard ook weer is?

“Ben jij mijn man?” “Nee, ma uw zoon.” “Oh ja.” Maar haar ogen doen niet mee. Ze lijken te zeggen: ja daaaaaaag!”

Langzaam loopt moeder elke dag iets verder achter als een klok die versleten de tijd tracht weer te geven. Nog even dan is ze terug bij haar schooltijd. Dan bestaat er geen Petertje en zal ze ook die vergeten zijn.


Misschien is dat ook wel deels de reden dat mensen kinderen krijgen. Opdat zij zullen onthouden dat wat die ander niet meer kan.

maandag 9 oktober 2017

Mama’s schuld



We schrijven 1970. Petertje was negen jaar. Het vroor hard buiten en de straten lagen overdekt met een dikke laag sneeuw. Moeder was boodschappen doen
en ik zat met mijn zusjes binnenshuis wat te spelen op de grond. Vader haal de voorzichtig de glazen kelk van de lamp en zei: ”Haal jij in de lampenwinkel eens een nieuw peertje, en neem de kelk maar mee want het moet een smalle zijn anders past hij niet.”  

Waarom hij mij niet gewoon het oude kapotte lampje meegaf vraag ik mij nu dikwijls hardop af.
“Maar pa het is spekglad buiten straks val ik en is de kelk van de lamp stuk.” “Dan kijk je maar goed uit je doppen en niet vallen, denk  erom.”

ZO ging ik op pad en waar ik al bang voor was gebeurde, ik viel. Kelk was stuk, ik voelde dwars door het plastiek zakje dat er een groot stuk af was. Wat nu gedaan? Pa had harde handen die los zaten. Plotseling zag ik moeder die onderweg naar de bakker was en de bakker was direct naast de lampenwinkel. IK zag kans om onder mijn schuld uit te komen en propte de kelk in de boodschappentas van moeder met het verzoek van pa een passend peertje te kopen. En weg was ik.

Later vertelde moeder dat de kelk zeker tussen de boodschappen was gesneuveld en pa was boos op mij en ma. Maar hij sloeg niet. Het gekke is dat ik mijn leven lang al, als ik terugdenk aan dit incident uit mijn kinderjaren een enorme schuld voel. Ik liet moeder mijn schuld dragen. Het beroert nog altijd mijn hart.


Het komt omdat de onschuldige voor de schuldige de last ging dragen. En dat is nu precies wat Jezus deed. Hij betaalde voor wat ik fout deed. Daarom beroert het mij ook elke dag opnieuw. De onschuldige die de schuld op zich neemt en er de prijs voor betaalde. Het licht der wereld, de levenslamp liet zich doven en stuk maken om mij te helen. Hij liet Zijn licht doven om het in mij te ontsteken….

Ouderling op verzoek


De telefoon ging en aan de draad hing
een oude vriend uit de tijd dat ik in de Pinkster/Evangelische hoek kerkte en wel eens sprak. Hij was sinds een half jaar met een groep uit de gemeente gestapt na onenigheid en samen waren ze een nieuwe gemeente begonnen. 

De Joden noemen Chistenen niet zonder reden de split of the split, omdat we blijven splijten, als splijtzwammen met een hoop gezwam. De naam van de nieuw geboren gemeenschap ben ik even kwijt maar het klonk als “Gods ophaalbrug” of iets in die geest.
Hij was erg opgewonden en vertelde mij met de groep(die reeds 120 zielen betrof) die hij schapen noemde en waar ik mij aan stoorde als ik eerlijk ben want een schaap is maar een stom beest, gebeden te hebben wie ouderling moest worden en mijn naam kwam duidelijk door.

Ik stond enigszins verbluft met een rol toiletpapier onder mijn arm omdat ik nodig moest, maar van schrik trok alles zich terug. Vertelde hem dat ik niets vernomen had van boven en dat dit toch op z’n minst vreemd was.

Kreeg te horen dat ik onmiddellijk in gebed moest gaan en Gods aangezicht zoeken. Na over en weer gepraat (lees gezwam)eindelijk de hoorn neer kunnen leggen en diep nagedacht over deze kwestie. 

Wat halen sommige mensen zich toch allemaal in het hoofd?

Ik ben maar op de bank gaan liggen en droomde dat ik een superouderling was en over het scheren van schapen ging. Werd wollig wakker in de stellige zekerheid dat ik ongeschikt ben als ouderling. Je moet je grenzen nooit overschrijden, dan blijft kerken leuk…

zondag 8 oktober 2017

Nico ter Linde

Boek uitgelezen en weggeworpen. Dat gebeurt mij niet veel met “christelijke” boeken.
Het “probleem” met “wijsheid” is dat je er zover in door kunt schieten, dat je meent alles te kunnen verklaren en een filosofische plek te geven in je geloofsleven. Wie de Bijbel zo leest en tracht te verklaren, houdt slechts een goedkoop boek over als er zovelen zijn op deze aarde.

Hoe jammer dat menselijke wijsheid je in de weg kan staan bij het geloven in wonderen. Bij het aanvechten van het hogere denken van de Schepper en het jezelf zo lastig klein durven maken. Ik proef in dergelijk schrijven een soort Maarten t’Hart. Maarten trapt openlijk tegen het geloof aan en keert zich er van af. Nico lijkt het geloof te omhelzen doch als je goed kijkt is het slechts een eigen gemaakte versie.

Ik waardeer t’Hart meer, als ik eerlijk ben. Hij staat mij nader met al zijn strijd dan deze Nico die koningen Bijbels onderwijs geeft en zelf niet in staat blijkt de Koning der Koningen te erkennen voor wie Hij is.

Wie de Godheid en de wonderen uit de Bijbel probeert weg te redeneren, is druk bezig de poten onder zijn eigen stoel weg te zagen.
Begin steeds beter de woorden van Jezus te begrijpen als Hij zegt: ”Het is voor wijzen verborgen en aan kinderen geopenbaard."


Het boek van Nico gaat zo in de oud papierbak. Het had van mij een boompje mogen blijven. Zonde van het papier.

Thuis



Na twee jaar toch een echt thuis gevonden
waar men notie neemt van (nieuwe) leden en dat voelt erg fijn. Ook vanaf de kansel tot tweemaal toe een hartelijk welkom is meer dan verwacht en dat mag ook wel eens gezegd worden van de kerk in Langerak. We kunnen derhalve deze gemeente van harte aanbevelen bij mensen die ook graag het gevoel ervaren dat ze er bij horen. 

Als al geroepen heeft het twee jaar geduurd voordat wij deze stap maakten, doch uit alles blijkt dat we dit beter direct hadden kunnen doen.



Eens een dief, altijd een dief




Mensen die in (onze) ogen ooit een fout maakten, dragen al snel
die fout als een zwaar kruis de rest van hun leven met zich mee(ook binnen de kerk). Zonder ons vaak te verdiepen in de kwestie als zodanig, worden roddels of belasteringen gretig als zoete koek geslikt, zonder dat de persoon over wie het gaat zelf gevraagd wordt. Zelfs in de Bijbel komen we deze vreemde stelling een beetje tegen. Neem het verhaal over  iemand die ooit melaats was. Ene Simon. De beste man was al lang genezen en nog altijd wordt hij genoemd: ”Simon de melaatse.”

Ja, ja dat kleeft je aan hoor! De rest van zijn leven had hij de huid van een baby en toch, Simon de melaatse. Herkenbaar? Dat je misschien ooit iets fout deed en dat achtervolgt je de rest van je leven. Toen wij hier op het dorp kwamen wonen waren de eerste dingen die wij te horen kregen ook de dingen die die en gene op zijn geweten had. Lang geleden misschien, maar zulke praatjes worden gaarne als hagelslag op een boterham rondgestrooid.

Het bedekt ook zo heerlijk onze eigen blunders, dacht ik. Soms moet je dingen kunnen afsluiten en er verder over zwijgen zonder oude wonden keer op keer open te trekken, want wie zijn wij zaken die (misschien fout waren) en al waren ze fout, allang door God vergeven zijn, weer in te peperen?

Roddels, halve waarheden, kletspraatjes, ze zullen er altijd zijn, doch de kunst is te vergeven en vergeten. Zullen we het samen eens proberen in plaats van er na jaren nog over te leuteren

zaterdag 7 oktober 2017

Vampiers

De onstoffelijke wezens der nacht dansen over de sloten van de Molenwaard.
Ze zuchtten en steunen gelijk nymfomanen die gekust willen worden. Doch hun lippen behoren niet meer tot dezer aard. Elke vierentwintig uur herrijzen ze uit hun eigen as. Gelijk feniksen van het lage land.

Soms kun je een glimp van ze opvangen als de morgenzon de ochtend wakker kust. Even, heel even kun je ze horen lachen.

Dan langzaam, heel langzaam verdwijnen ze in het veen om tot de volgende nacht te slapen en weer te ontwaken dra het maanlicht hen oproept tot een nieuwe dans.

Boeren, boerenzoons, heren, mannen, kerels opgelet. Laat u niet verleiden hen in uwer armen te sluiten want eenmaal in deze omhelzing is voor altijd verloren. Er is geen weg terug…..

De kerk gaat uit


Mensen lopen veelal zwijgend in nette kledij in een lange rij huiswaarts richting de
koffie. Zwijgend zaten ze naast elkander in het “huis Gods” enkel om te zingen en halverwege die ene pepermunt naar binnen te schuiven ging hun mondje zuinig open.

Is dit nu eigenlijk wel wat de Heer voor ogen had als wij het hebben over de samenkomsten? Bijbels gezien meen ik te lezen: “een ieder heeft iets.” Een woord, een tekst, een lied, een getuigenis, een bemoedigend verhaal, een stukje leed, enfin de lijst is erg lang met zaken die men gewoon was te delen binnen de samenkomsten.

Hebben we het niet te statig en tegelijk te steriel gemaakt door alles op de schouders van die ene man (de voorganger) te plaatsen? Men kijkt je in sommige kerken al vreemd aan als je iets te luid voor de dienst de persoon naast je een goedemorgen toewenst. Zwijgen lijkt het hoogste goed. Zelfs het avondmaal wat ooit een samen eten was, is teruggebracht tot een stukje (nota bene gezuurd brood) en een nipje wijn.

Hebben we ons niet te veel laten afnemen? Is het niet verworden tot een schim van wat Hij voor ogen had?
De lange rij wandelt huiswaarts. Opnieuw zwijgend. Alsof het zo hoort. Kinderen die even uitbundig joelen, worden met een: sssstttt! Het zwijgen opgelegd.


vrijdag 6 oktober 2017

On-Bijbelse troost

Dikwijls bekruipt mij het gevoel dat de Bijbel als een soort
wonderboek wordt ingezet waarin al de antwoorden staan op lastige levensvragen. Ziekte, pijn, verdriet, lijden in al haar vormen of de dood.

Is een mens gebaat bij een Bijbeltekst, een preek, als lijden zijn leven keihard raakt? Een redelijke vraag dacht ik. Ik had (ja had) een vriend die een wijze van christen zijn meende te moeten beleven die ik als belerend zou willen omschrijven. Hij had op Bijbelse gronden altijd wel een antwoord en een tekstje klaar als er moeilijkheden opdoemden in je leven. 

Het ergerde mij als ik eerlijk ben, omdat ik meen dat zulks een fout gebruik is van het boek der boeken.
Het leek mij een ramp om in het ziekenhuis te liggen en hem met zijn Bijbelse waarheden aan mijn bed te krijgen. Begon er zelfs over te dromen en werd huiverend wakker. Bedacht dat ik onder deze omstandigheden hem wellicht zou afranselen met mijn (bijvoorbeeld) gipsen been.

Ik ben zo bang dat mensen die lijden niet zozeer zitten wachten op "pasgemaakte" Bijbelteksten, want die verworden dan slechts tot zout in de wonde.

Een welgemeende arm om je heen, lijkt mij wel een troost. Ik denk dan altijd aan de vrienden van Job die hem ook bestookten met allerhande “geestelijke praat”. Jobs lijden werd er slechts groter door en zelfs de Schepper vond het fout wat ze deden. Zullen we daar een les uit proberen te leren!

Vaak is zwijgen en er gewoon zijn voor de lijdende veelzeggender en troostender dan het opdreunen van Bijbelteksten, geloof mij. Zelfs woorden van de kansel gesproken tot de lijdende kunnen meer stuk maken dan dat ze troost bieden.
Te vaak is er geen antwoord. 

Dat komt lastig uit de mond van een christen, ik weet het. Maar beter zwijgen dan goedkoop met dure woorden gooien.

Graffiti en tattoe


De massa van de mensen ziet graffiti als een aantasting van een gebouw. Helemaal als het je eigen woning betreft zal je er niet mee in je schik zijn als onverlaten de boel hebben
onder geklad. Je krijgt het er niet meer af en hoewel er ware kunststukjes tussen kunnen zitten is het ronduit not done om zulks te doen. Het niet ontzien van andermans eigendom en bekladden is gelukkig strafbaar.

Een kerk bekladden is nog erger omdat dit helemaal een rebelse daad betreft. Daar is de massa het wel over eens.

Vreemd genoeg is men uiterst tolerant als het gaat over het bekladden van het menselijk lichaam met allerhande afbeeldingen niet zelden demonisch getint. De tattoo rage is nog lang niet voorbij en ik zie steeds meer christenen die er schande van spreken als de kerk die zij zondags bezoeken onder gekladderd zou worden, doch de tempel ( hun eigen lichaam) de ware kerk, ach daarmee neemt men het minder nauw.

Klieder maar onder, het is niet van jou, maar God vindt het heus wel oké. Ik moet eerlijk zeggen dat het: Gij geheel anders (dan de wereld om ons heen) ver, ja heel ver te zoeken is in onze dagen.

Waarin verschillen christenen nog van niet christenen? Zeg het maar! Ik zou het niet weten. Misschien is God wel een ouderwetse koekenbakker en moet Hij eindelijk eens met de tijd mee.

Of zijn wij van de Heerbaan geweken en volgen eigen gemaakte wegen?

Lekker je lijf in de Oost-Indische inkt. Ben zo bang dat je er Oost-Indisch doof van wordt. Geen wonder dat Gods woord steeds minder goed begrepen wordt. Er worden weer afgodsbeelden de tempel binnengedragen. Heel subtiel op ons eigen vlees, op onze eigen huid, pronken we ermee voor het aangezicht van de ware God. 

Geen televisie



Twintig jaar zonder Televisie aansluiting

Vandaag vieren wij ons twintig jarig Televisie-loos zijn. Een pure verademing, dat kan ik wel vertellen. Heb hem destijds aan de voorganger (lees dominee) van een kleine gemeente geschonken waar hij binnen twee dagen ontplofte.
Wat te denken geeft over het kijkgedrag van de beste man. Meen dat wij hier een teken uit de hemel in mogen zien.
“Mis je nu veel?
“Ik dacht het niet”
“Ja maar het nieuws dan?”
“U bedoelt al die vreselijke berichten op het journaal waar zo zelden eens een berichtje bij zit waar een mens blij van wordt? Nee, dat missen wij niet.”
“Word je dan niet wereldvreemd?”
“Dat was ik al.”
“Ja, maar voetbal dan, je kunt dan ook geen voetbal kijken!”
“Laat ik nu net een van die mannen zijn die geen bal aan voetbal kijken vind.”
“En je vrouw dan, wat zegt die ervan?”
“Die keek nooit en weet niet eens dat hij weg is.”
“Kijk je dan helemaal nooit meer?’
“IK heb een kleine tv boven op zolder waar ik graag een dvd kijk.”
“En als er wat gebeurt in de wereld, hoe moet dat dan?”
“U bedoelt een zondvloed of zo? Wel ik heb een rubberboot op zolder.”
“Kijkt u wel eens als u op visite bent?”
“Ja, aangezien veel mensen de stomme gewoonte hebben de televisie aan te laten staan als je op visite bent.”
“En vindt u niet dat u veel mist dan? “
“Ehh, nee.”
“Valt u nog wat op na twintig jaar niet meer te hebben gekeken?”
“Ja, dat het taalgebruik vol vloeken zit en de programs vol verkapte oproepen om vooral ontrouw te worden aan je partner. Dat het reclame op reclame is.”
“Zijn er dan helemaal geen programma’s die u mist?”
“Ja een paar, waaronder de Stoel en Villa Felderhof.”
“Hebt u nog wat te zeggen tegen de mensen die wel kijken?”

“Dag lieve kijkbuiskinderen.”

donderdag 5 oktober 2017

Bidden voor de overledenen

Eigenlijk meer iets van de katholieke kerk dacht ik. Dat bidden
voor hen die reeds ontslapen zijn. De protestanten wagen zich er niet aan het grijpen terug naar Prediker die leert: zoals de boom valt blijft hij liggen. Logisch toch! Het heeft iets van: laat God dat verder maar bepalen, het is verder niet aan de levenden om te bidden voor de doden het heeft geen zin en ruikt zelfs naar iets verbodens.

Toch heeft deze houding ook iets kils in zich. Je moet er je nu maar niet meer bezighouden met diegene die je ooit zo liefhad. Lastig, me dunkt. Loslaten, zonder te vergeten. Een nogal vreemde en lastige combinatie lijkt me. Is dat nu echt wat God van ons verlangt? Dat we hen die heen zijn gegaan op een zijspoor zetten als het om gebed gaat. Misschien wel, misschien niet. Tegenstanders zullen meteen met Saul komen die Samuel uit de doden deed opkomen en daarvoor gestraft werd.


Anderen zullen denken aan de Here Jezus die Lazarus uit de dood opriep. Ik ben er nog niet uit, als ik eerlijk ben. Denk niet dat het zin heeft voor de overledene in kwestie te bidden, doch u en ik kunnen er wellicht toch iets van troost uit putten. Misschien vergis ik me.

Twintig jaar zonder Televisie aansluiting


Vandaag vieren wij ons twintig jarig Televisie-loos zijn. Een pure verademing, dat kan ik wel vertellen. Heb hem destijds aan de voorganger (lees dominee) van een
kleine gemeente geschonken waar hij binnen twee dagen ontplofte. Wat te denken geeft over het kijkgedrag van de beste man. Meen dat wij hier een teken uit de hemel in mogen zien.
“Mis je nu veel?
“Ik dacht het niet”
“Ja maar het nieuws dan?”
“U bedoelt al die vreselijke berichten op het journaal waar zo zelden eens een berichtje bij zit waar een mens blij van wordt? Nee, dat missen wij niet.”
“Word je dan niet wereldvreemd?”
“Dat was ik al.”
“Ja, maar voetbal dan, je kunt dan ook geen voetbal kijken!”
“Laat ik nu net een van die mannen zijn die geen bal aan voetbal kijken vind.”
“En je vrouw dan, wat zegt die ervan?”
“Die keek nooit en weet niet eens dat hij weg is.”
“Kijk je dan helemaal nooit meer?’
“IK heb een kleine tv boven op zolder waar ik graag een dvd kijk.”
“En als er wat gebeurt in de wereld, hoe moet dat dan?”
“U bedoelt een zondvloed of zo? Wel ik heb een rubberboot op zolder.”
“Kijkt u wel eens als u op visite bent?”
“Ja, aangezien veel mensen de stomme gewoonte hebben de televisie aan te laten staan als je op visite bent.”
“En vindt u niet dat u veel mist dan? “

“Ehh, nee.”
“Valt u nog wat op na twintig jaar niet meer te hebben gekeken?”
“Ja, dat het taalgebruik vol vloeken zit en de programs vol verkapte oproepen om vooral ontrouw te worden aan je partner. Dat het reclame op reclame is.”
“Zijn er dan helemaal geen programma’s die u mist?”
“Ja een paar, waaronder de Stoel en Villa Felderhof.”
“Hebt u nog wat te zeggen tegen de mensen die wel kijken?”
“Dag lieve kijkbuiskinderen.

Stelt God teleur?


Ik dacht van wel. Heel erg zelfs. Goed, je hebt mensen die
menen dat de Schepper hen zegent op al hun wegen en dus volmondig roepen dat God niet teleurstelt. Maar kijken ze wel iets verder dan hun eigen kleine leven? 

Naar deze wereld vol leed, ziekte en verdriet? Wij gelovigen vinden het not done om te zeggen dat God teleurstelt. Roepen vaak in koor: ”Mensen stellen teleur maar God nooit.” Ik vind dat een beetje raar eigenlijk. Het gevoelt naar liegen of napraten.

Laten we dat nu eens even van ons afschudden en eerlijk zijn. Er zijn dingen in ons en anders leven die (mits je er oog voor hebt) uiterst teleurstellende zijn. Als de kerk beweert dat alles wat ons overkomt uit Gods hand komt, dan is het vrij onlogisch om als je kind ziek wordt en lijdt te gaan roepen dat God nooit teleurstelt. Dat is een masker dragen van vroomheid en daaronder zit de pijn en het onbegrip over waarom je gebeden voor je lijdende en wellicht reeds overleden kind of geliefde brandt.

Een van de allerbelangrijkste dingen vind ik eerlijkheid. Daar is lef voor nodig want ons is min of meer jarenlang voorgehouden dat een kind van God positief is en nimmer teleurstellingen op het credo van de Schepper schuift. Te gevoelen dat God teleurstelt is een teken van ongeloof en zwakte. Zo werd u en mij geleerd.

Ik voor mij ben vaak teleurgesteld door God. Dat lag nimmer aan Hem, begrijp mij goed, doch het beeld dat ik had van Hem was fout. God is niet de grijze oude Sinterklaas op een wolk die ons wel eens even zal geven waar we om vragen. Hij is in veel de onbegrepene.

Niet Hij moet veranderen, doch ons beeld van Hem moet veranderen. 

Wij moeten leren dat God zich niet laat vangen in het kleine vakje van onze logica. Pas dan zullen wij nooit meer teleurgesteld worden in Hem, omdat wij beseffen dat Zijn denken anders, ja hoger is dan het onze. Vertrouwen, daar komt het op aan en lieve mensen, wat is dat moeilijk. Maar niet onmogelijk…

woensdag 4 oktober 2017

Vakjesdenken


Ik wil graag de Herman brood van de kerk zijn. Open, eerlijk, niet vromer dan
de man ten diepste is. Velen vinden dat moeilijk. Logisch de kerkmens is eeuwen voorgehouden dat hij een soort eenheidsworst moet zijn. Daarom zie je zoveel grijze en donkerblauwe auto’s onder kerkgangers. Keurig in het pak, stropdasje, glimmende schoenen het bekende stereotype. Sommige kerken gaan nog verder. Glad geschoren, zelfs een baard zit in de ban. Jezus zelf komt er ook niet in met dat lange haar en die baard. Men ziet het spel voor de knikkers aan.

Ten diepst bereik ik mensen die anderen niet kunnen bereiken omdat ze te ver van de beleving van alle dag zijn weggedreven. Ik spreek met Hells angels over het geloof, met moordenaars, met misdadigers, met zwervers en met veel aan lager wal geraakte mensen. Ik kan mij vrij in hun belevingswereld bewegen omdat ik één van hen ben. Niet beter, niet netter, doch als wij knielen voor het kruis zijn onze schouders steeds even hoog. En het gekke is dat velen mij als not done beschouwen. Ze proberen je in het vakje van hun denken te duwen. Hoe zij vinden dat een christen moet zijn, waar hij in moet rijden, geschoren en gekuist.

Dat probeerden ze met Hem overigens ook. Zonder dat het gelukte.
Het aparte is dat velen binnen de christelijke orde als het puntje bij het paaltje komt veel minder net en kuis waren dan hun buitenkant deed vermoeden. Ik behoef vast de massa aan priesters niet te benoemen die zich vergreep aan kinderen. De reden was omdat Rome hen in een zeker vakje van vroomheid drukte waar ze stikten en uiteindelijk volkomen ontspoorden

Bedankt gemeente in Langerak

Wat een fijn en hartelijk welkom als officiële leden van de Hervormde gemeente in
Langerak. Inclusief een fraaie bloemengroet, dus onze dag kan niet stuk. 

Een warmer welkom dan dit is ons aan deze zijde van de rivier nog niet ten deel gevallen, wat maar aangeeft dat we de juiste keus hebben gemaakt om ons daar te mogen aansluiten.

Bedankt, lieve mensen dit doet een mens zo onwijs goed. 

Er wordt veel gescholden op de kerk, maar deze kant is er dus ook...
Tot zondag

dinsdag 3 oktober 2017

Clowns en appeltaart

Een oudje om deze sombere morgen mee op te leuken.
Dat het toch een mooie dag mag worden, want ze zeggen dat ware schoonheid in je hartje ligt. Het zal allemaal wel waar zijn, maar ik twijfel.

Daarnaast is het leven helaas niet elke dag appeltaart eten en drukken clowns ons op deze waarheid. 
Doch, zolang er gelachen mag worden zeg ik volmondig:"Doen". Want er komen zeker tijden dat het huilen ons mensen nader zal staan en dan valt er weinig te lachen.

Het leven is nu eenmaal geen speeltuin, eerder een circustent vol verrassingen met lol en een hoop wilde beesten die je wensen te verslinden...

De absolutie


Volgens mij enkel een gebruik in de katholieke Roomse kerk. Geen idee of dit ritueel nog bestaat. Die absolute zekerheid krijgen dat je zonden vergeven zijn.
Zonder er op af te geven want dat is een open deur intrappen in onze dagen. Nu gelovigen zelf het woord Gods zo eenvoudig kunnen bekomen en er in lezen dat er maar EEN is die zonden kan vergeven. Dat recht is enkel toebedeeld aan Hem die ook voor die zonden stierf. Dat snapt een kind.

Doch er zit wel iets moois in, dacht ik. Ten eerste het besef dat een mens zondig is. Ten tweede dat hij er vanaf moet. En ten derde dat hij daarna vrij is om tot de Schepper te naderen. Derhalve was het onthouden van de absolutie voor de katholiek een vreselijke zaak.

Het woord absolutie identificeer ik om de een of andere reden met solutie. U kent dat wel van een bandje plakken. En is dit bij benadering niet wat er gebeurt bij het schenken van vergeving? Dat u en ik weer op pad kunnen, dat er weer beweging komt en de levensweg wederom begaanbaar wordt door dat offer.


Nee, ik geloof niet in de absolutie verdienen. Je krijgt het om niet. Dat is absoluut zeker. Vraag het Hem maar. Hij is ervoor….