dinsdag 21 november 2017

Vrienden



Veel mensen willen nu plotseling vrienden worden op facebook.
Dat begrijp ik eigenlijk wel, doch op de valreep van het leven gevoelt het wat dubbel. Een vriend ben je immers tijdens het leven en niet tijdens de dood. Mensen die jaren op facebook zitten en nimmer enige vorm van belangstelling betoonden, doen nu plotseling een verzoek tot vriend worden en ik wil niet bot en boud worden maar de tijd voor nieuwe vrienden ligt nu achter mij.

Door de valium begin ik dingen te vergeten. Heb ik die medicijnen nu al ingenomen of niet? Heb ik nu wel koffie in het filter gedaan of pruttelt dat apparaat door een leeg zakje? Heb ik mijn toges nou wel of niet afgeveegd na het downloaden? Nou ja, dat laatste merk je snel op als er steeds vliegen achter je aanjagen.

Ook druk aan het neerschrijven hoe de afscheidsdienst er ongeveer uit moet gaan zien. Op de steen die overigens niet te opzichtig moet zijn in mooi zwart met gouden letters mag de tekst: “Eindelijk thuis”, niet ontbreken. Want lieve mensen, u was toch niet van mening dat ons werkelijke thuis op deze planeet ligt? 

Welnee! Overlijden is niets anders dan terug naar de bron. Voor mij is het leven iets complexer dan de  beperkte gedachte dat wij er ooit niet waren, geboren werden en er wel waren en na het overlijden weer niet meer zijn.

Iedereen van ons ontmoet in zijn of haar leven mensen met wie je binnen een minuut een klik hebt alsof je elkaar al eeuwen kent. En ik denk dat dit ook zo is. Enkel hebben we daar geen weet meer van. Er zijn mensen waar je van houdt met een liefde die zo intens is, dat dit duidelijk aangeeft dat de grondslag van deze liefde zijn oorsprong reeds moet hebben in een andere dimensie die wij de hemel/ de Schepper noemen. Overlijden is derhalve niet veel anders dan naar huis gaan en eindelijk je weer herinneren al datgene wat je nu vergeten bent.


Begrijp mij goed, ik hecht geen waarde aan de reïncarnatieleer. De gedachte dat als je het op aarde goed doet, je in een volgend leven als een hoger schepsel terug zou komen. En als je er een rommel van maakt je terug komt als bedelaar of nog lager. 

Als dat waar zou zijn, zou de ganse aarde slechts bevolkt worden door bedelende aarsmaden want zeg nou zelf, wij falen allemaal toch? Wat niet wegneemt dat wij mensen ook in staat blijken tot intens liefhebben. En het is dat liefhebben wat onze gezamenlijke bron vormt welks wij ons thuis noemen. Ik wacht we op jullie, geen zorg……

De dans van de grote zilverreiger

Voor hen die het misschien leuk vinden om te kopen als ik er niet meer ben, een van mijn meest


aardigste boeken. Maarten Bikker van het gezelligste warenhuis van Ammers kan het voor u bestellen, of u kunt het zelf doen. Een aanrader want het is zonder mijzelf op de harige borst te slaan, een van mijn leukste boeken.

maandag 20 november 2017

Maandag


Heb het nog nooit zo gezellig druk gehad als nu. Mensen komen, mensen
gaan en als er iets is wat ik wel heel duidelijk mag beleven is dat er in veel mensen een heel erg goed hart schuilgaat. We zijn immers allemaal voortgekomen uit de bron van liefde en hoewel deze ernstig verstoort is geraakt door de breuk die wij allen in Adam en Eva hebben veroorzaakt, neemt het zeker niet weg, dat diep van binnen bij velen nog immer die vlam van zuivere liefde brandt.

Een onafgebroken stroom aan lieve kaartjes, bezoekjes, reacties, telefoontjes, het kan niet op en helpt mij door de eenzame dag heen.
Het beste bewijs dat er een liefdevolle Schepper bestaat wordt derhalve ook gevonden in dat enorm stuk bewogenheid wat tot je komt in een levensfase als waar ik in mag verkeren. Laten we maar eerlijk zijn, wij mensen zijn vaak wat sceptisch als het gaat om de medemens en weten haarfijn de vinger te plaatsen wat onze naasten allemaal fout doen.

Doch de andere kant is er ook en die horen wij veel te weinig. Namelijk dat velen zich intens en in liefde verbonden weten met de medemens als lijden iemands leven raakt. Ik word er altijd stil van. Het is voor mij daarom nog gemakkelijker om los te laten, omdat ik weet dat de Bijbel waar is als Jezus zegt:”wie een van zijn medemensen uit mededogen een glas water aanbiedt als hij of zij dorst heeft, zijn/haar loon zal hun zeker niet ontgaan.

Waar dat loon uit bestaat mag u zelf invullen. Doch ik geloof in een nieuw samenzijn over de muur van dit tijdelijke heen, waar het echte leven zijn vervulling zal vinden. Daar vallen alle maskers af en zullen wij elkander zien voor wie wij werkelijk zijn en dat moet toch wel een groot feest zijn!

Groote aanzienlijke mensen, zullen veel minder vroom blijken als de maskers stukvallen en nederige, nauwelijks opvallende mensen, mannen en vrouwen Gods. Wij zien op aarde wat voor ogen is, doch vergeet nooit dat Hij het hart aanziet en de diep gelegen motieven.

Ik kijk er nu al naar uit als wij allen innig verbonden zijn in dat nieuw te komen leven. Want hier op aarde is een mens ten diepste een eenzaam schepsel. 

Zelfs te midden van de massa, opgesloten in jezelf, met al je diepe verborgen gedachten, wensen, pijnen en liefde die je zo gaarne zou willen uiten doch daarvoor zijn wij nu te kwetsbaar, dacht ik.

zondag 19 november 2017

Suf



Je wordt wel suf van die morfine hoor. Ik kan de hele dag wel pitten. Het is
geen foute sufheid, meer een gelukzalige roes waarin je weg zakt. Het haalt ook de scherpe kantjes van het leven af. Hoop deze week even langs moeder te kunnen gaan. Niets zeggen, want dat heeft geen zin, natuurlijk. Nee, hup je feestneus op en zolang we kunnen lachen dan lachen we.

Hoe vaak ik de teddybeer nog een beurt kan geven, waar moeder altijd de tranen van in de ogen krijgt als ik dat doe, weet ik niet. Beertje zal het wel missen. Gezocht, iemand met perverse geest om een demente vrouw aan het lachen te maken door de reusachtige teddybeer met regelmaat van de klok een beurt te geven!

Eten smaakt me nog prima, enkel geen grote maaltijden. Nou ja, dat is dan een voordeel want Paula is ook snel tevreden dus een keertje een omeletje is voor haar ook geen probleem. Aangezien ik altijd voor haar kook, zal ze in de toekomst zelf ook haar draai daarin moeten zien te vinden. Maar dat zal wel goed komen.

Nu eerst een bakkie thee mensen. Drinken doe ik veel omdat dit ook goed is voor je systeem zeer zeker met al die medicatie. Mijn poot wordt al een beetje dunner, dus dat is mooi meegenomen.

Nogmaals, heb je zin om een vluchtig bezoekje af te leggen met een kop koffie of thee, schroom niet, iedereen zeer welkom zolang je maar geen kleine kinders meeneemt, daar staat mijn koppetje niet naar….

Gezellig druk

Veel mensen uit het dorp komen even aanwippen en dat vinden wij zo lief en fijn. Dat stukje bewogenheid spreekt boekdelen en ik dacht zelf dat dit typisch ook wel een van de krachten van een dorp is. Mensen weten meer van elkaar en vinden het vanzelfsprekend om je dan even een hart onder de riem te steken.

Kaartjes, lieve wensen, allemaal geeft dat een fijn gevoel. We wonen hier inmiddels pas twee jaar, doch de stroom aan goede wensen blijft maar komen en zeg nou zelf, dat is toch een heel warme pleister op je wond.

De combi Tramal en Morfine is een geweldig goede. Pijn is dan niet/nauwelijks meer aanwezig en dat is zaligheid na al die maanden zuchten en steunen, onder helse pijnen die mij twintig keer per nacht uit bed deden gaan. Het bidden tot God om a.u.b. te mogen overlijden is dan ook nu niet meer aanwezig. Geloof mij, euthanasie is meestal geen schreeuw om te sterven doch een roep omdat het leven onleefbaar is geworden.

Mensen uit het dorp fietsen voorbij ons huis en zwaaien, ook dat is leuk. De telefoon gaat de hele dag en ook dan kun je wat stoom afblazen. Ik vind het geen last om steeds weer het zelfde verhaal te vertellen. Nee, ik vind het wel bij de verwerking horen.

Ik merk dat slapen ook weer beter gelukt. Bij het ontwaken vliegt het je even naar de keel maar een mens blijkt buigzaam en taai als hij voor dergelijke zaken komt te staan. Dat is een ingebouwd mechanisme wat pas actief wordt als lijden je leven keihard raakt. Raar maar waar.

De enorme winden zijn nu ik spuit tegen de trombose voorbij. Zat dus in die pillen. De hond van de buren kijkt mij als ik buiten loop nog wel met wantrouwende ogen aan. Zo van: doet hij het of doet hij het niet? Bedoel het laten onweren. 

Huil niet om mij



Het lastigste is dat mensen emotioneel zijn in mijn vriendenkring. Dat snap ik best hoor, maar ja, het is wel even slikken. Het laat ook zien dat er veel mooie mensen zijn die medeleven betonen op een schaal waar ik zelf van wakker lig. Probeer a.u.b. niet het leed van die ander te veel op je nek te nemen, want ieder mens heeft op zijn of haar tijd een bord vol ellende van zichzelf. Ik probeer altijd vrij nuchter te zijn in deze. Maar als mensen om mij heen dat niet gelukt, niets dan begrip hoor. Ik hou ook van mensen. Niet van allemaal, dat zou vrome kletspraat zijn, dacht ik.

Wel even bij goede vrienden zeven stuks 10 mg Diazepam wezen halen want die heb ik vergeten te bestellen bij de heren arts. Valium is een mooie pijnstiller doch het versterkt angsten en emoties en dat is nu net niet waar ik op zit te wachten.
Een van de bijzondere dingen in een fase als waar ik nu doorheen ga, is dat alles gewoon doorgaat in het leven. De bakker rijdt langs, het gras groeit, de regen valt, jonge mensen worden verliefd en kussen elkaar, de post doet zijn rondje en de zon piept tussen de wolken door en een mus schijt op je raam. En dat terwijl jouw leven totaal op zijn kop staat. Dat voelt heel raar.

Afleiding is fijn. Mensen die aanwippen zijn ook fijn, mits ze geen uren blijven plakken want ik ben erg snel moe door de opiaten en wil dan even liggen op de bank of op bed. Je begint in deze fase al te denken: waar moet mijn gitaar met versterker heen? Aan wie schenk ik de Harley Davidson en andere persoonlijke zaken als ik er niet meer ben? Het geeft een soort Sinterklaas gevoel zonder pepernoten maar wel met een of meer brokken in je keel.
“Heer, help anderen a.u.b. om het verdriet een plekje te geven. 

Dat ze niet te veel huilen om mij want de tijd dat ik bij ze zal zijn later is eeuwig en nog een korte tijd, dan zijn wij allen bij Hem die al sprak: Don't Cry For me. Don't shed a tear. The time I shared with you will always be 

zaterdag 18 november 2017

De sigaar zijn


Sigaartje smaakt mij goed. Gelijk maar een kist gehaald, want roken maakt nu
ook niets meer uit. Woensdag MRI scan met definitieve uitslag donderdag. Dan weet ik het 100% zeker en worden verdere lijnen uitgezet. Wie weet valt het toch mee, maar ik voel iets anders, als je begrijpt wat ik bedoel.
Ik ervaar een enorm stuk rust binnen het geloof, weer een voordeel van je hoop te hebben op het hiernamaals. Een troost die je iedereen gunt, want geloof mij, er is een leven na dit leven en dat houdt nooit op en kent geen ziekte, zorgen, verdriet of dood.
Laten we niet doen of er iets vreemd gebeurt, want dit is de weg die wij allen vroeg of laat te gaan hebben.
Voel me door de morfine wel een beetje suf, maar helder genoeg om dingen op papier te zetten over hoe ik gaarne het afscheid zou zien, als ik zelf al over de muur heen ben van dit tijdelijke bestaan.
Ik ervaar vreemd genoeg rust in de gedachte dat Paula in een fijn dorp woont naast een geitenboer en nog veel andere mensen die een oogje in het zeil kunnen houden en daar waar nodig is, Paula wat kunnen helpen en steunen, want voor haar vind ik het nog het ergste.
De pijn is nu onder controle, zolang het duurt en dat is een opluchting. Voel je behoefte om even aan te wippen, dan is daar zonder afspraak ruimte voor, voel je vrij, niet verplicht. Doch probeer je emotie onder controle te houden, dat vind ik het prettigst want ik ben er nog en tijd om te wenen komt nog volop, mocht daar sprake van zijn.

Ook Paula vindt het erg fijn als er mensen komen, dus altijd welkom enkel niet rond etenstijd (halfvijf/halfzeven) want dat is een stukje dag die wij gaarne voor onszelf houden…..

Het monster ontwaakt



Ik heb nu de genade om een heel aparte levensfase te beschrijven. Wat voel je, hoe
gaat dat in je binnenste en hoe ga je er mee om? Ik zit er niet op te wachten maar nu het er toch is, dan maar gebruik maken van hetgeen wij de dood noemen.

In de nacht komt het monster pas goed uit zijn hol. Als alle afleiding vervalt en enkel de verspringende cijfers van de wekker je deel zijn. Het monster wil je verscheuren en meenemen naar onwerkelijke diepten. Je hartslag stijgt boven de honderd als het besef steeds dieper doordringt. Dood gaan we allemaal, doch het ligt toch anders als het dicht voor de deur staat.  Je ziet de tanden van de dood beter in het donker.

Ik ga dood, ik ga dood, ik ga nu echt binnenkort dood, raast het door je kop. Hoe? Met pijn? Zal ik het meemaken of al weggesuft zijn in de roes van morfine?
Er komt een tweede monster uit het hol, het beest van de angst. Angst om je vrouw en geliefden achter te moeten laten. Angst voor haar/hun tranen en leed. Angst voor hoe de ziekte zich verder ontwikkelen zal en duizend andere angsten zweten uit de huid van het angstmonster.

Heb je troost aan je geloof in deze fase? Ik denk het wel, doch het is nog te donker en te weinig verwerkt om aan de andere kant van doodgaan te denken. Ben ik boos op God? Nee, absoluut niet. Waarom zou ik? Mensen sterven soms veel jonger en ik heb mogen leven. Mogen genieten.


Geen dag zonder eten, geen dag zonder een warm bed, geen dag zonder mensen om je heen die van je houden, geen dag zonder Zijn ontferming. Nee, geen boosheid enkel even een beetje disbalans.  En veel dingen te regelen. Je krijgt het nog druk de Mooij de laatste tijden.

vrijdag 17 november 2017

Niet klagen, maar dragen…

Lieve en minder lieve vrienden en vriendinnen.


Vandaag eindelijk uitslag waar die intense pijnen vandaan komen en het is niet zo mooi. Hoe lang ik nog heb, weet ik niet. Een maand, een half jaar, langer of korter, God zal het weten.
Tis gek, maar ik wist het zelf eigenlijk allang.

Ik woon al 57 jaar in dit lijf en dan voel je dat er iets echt niet goed is. Wil er niet te emotioneel over gaan doen, wij allen moeten ooit deze aarde met al wat ons lief is en minder lief, vaarwel zeggen.

In hope echter. Dat wil zeggen dat ik een nieuw leven verwacht en daarom licht zie aan het einde van deze best wel donkere tunnel. Men heeft mij 95% uitsluitsel gegeven over wat het is (zwaar leverkanker). De overige 5% zal ik volgende week donderdag uitsluitsel van krijgen.

Laten we afspreken er verder niet over te praten en te zagen. Ik ben er de man niet naar om de kop te laten hangen en te zwelgen in het verdriet. Ben er ook de man niet naar om via allerhande chemotherapieën onnodige rek op te trekken welke het leven meestal in kwaliteit aantast.

Met opgeheven hoofd Hem tegemoet en verder geen gezeur. Het leven is nu eenmaal geen aaneensluiting van appeltaart eten. Soms is de koek gewoon op.

Een groet van mij en ik ga gewoon lekker door met mijn foto’s en verhalen van alle dag tot het doekje valt. Niet klagen, maar dragen…

donderdag 16 november 2017

Zelfmoord 2


Dus u moet stoppen met de zetpillen Diclofinac, want daardoor ontstaan bloedingen in uw ingewanden als u het langer gebruikt dan een week. Aldus de arts. Alternatieven werden niet geboden, nou ja Tramadol, maar dat doet niets voor mijn intense maagkrampen waar ik nu door een trombosebeen ook nog heftige krampen in mijn rechterbeen en lies heb bijgekregen.
Gelukkig heb ik nog 30 stuks Diclofinac in huis, die dus wel voor de pijn goed helpen maar ja, je krijgt er op den duur bloedingen door, volgens de arts en dan kom je dus van de regen in de drup of nog erger van de wal in de sloot.

Toch merk ik dat na negen maanden intense buikpijnen,
mijn (noem het) potje levenskracht leeg begint te geraken. Langzaam maar zeker wil ik alles wel opeten om maar een paar uur van de pijn verlost te worden. Ook als het betekenen zal dat ik daardoor inwendige bloedingen riskeer. Pijn is tot op zekere hoogte houdbaar, doch er zijn grenzen aan wat een mens kan verdragen. Pijn zet je in een cel, het verlamd je en beperkt je visie tot binnen de grenzen van je hoop op verbetering. Daarbuiten gebeurt van alles waar jij steeds minder deel aan hebt. Je raakt geïsoleerd van de rest.
Het plezier, het genot, de blijdschap over kleine of grotere dingen, noem het, het normale leven van alledag. Het is ver van je af gegroeid.

Verlangen naar de dood begrijp ik steeds beter. Niet dat ik er een einde aan maak hoor, maar ik snap het wel als mensen zulks doen. Want in de meeste gevallen is het geen hunkeren naar de dood, doch een hunkeren naar de verlossing van pijn. Psychisch of lichamelijk. Wat wij euthanasie noemen is ten diepste geen verlangen naar dood, doch een verlangen naar verlossing.
In de meeste gevallen wil de mens in kwestie wel leven, maar is het leven onleefbaar geworden en slechts een aaneenschakeling van lijden. Derhalve moeten wij niet spreken over zelfmoord, doch over zelfverlossing. Ik kan mij niet voorstellen dat de Schepper mensen die uitzichtloos lijden, veroordelen zal in deze.

Het maar blijven vasthouden aan de gedachte dat een mens niet het recht heeft om uit de hel van de pijn te mogen ontsnappen, gelijkt ten diepste aan het reïncarnatie stelsel, waarin lijden de mens zou zuiveren en in een volgend leven (of de hemel) een beter mens van hem/haar zou maken.
Alsof intens lijden u en mij zou verbeteren als mens. Ik geloof er geen bal van. Hoewel verdriet tot op zekere hoogte een zuiverende werking op de mens kan hebben, is uitzichtloos lijden volkomen zinloos in zichzelf en verwoest slechts.
En kom nu niet met de dooddoener dat God de mens nooit boven vermogen zal beproeven, want dat doet Hij ook niet. Doch het leven doet dat wel. Wie daar nog niet van overtuigd is moet hoognodig met zijn pies naar de dokter.

En zwijg nu ook over dat Hij alles laat medewerken ten goede, voor hen die Hem liefhebben. Want ook dat doet Hij. Doch het leven houdt daar geen rekening mee. Of dacht u werkelijk dat Hij alles aanstuurt op deze aarde? Die dronken man die laatst dat kind doodreed, Zijn wil is?  Ben je toch gek! Doch op deze aarde ontmoeten twee krachten elkaar. Die van de vijand en die van de Schepper.