zondag 22 januari 2017

Gestolen sabbat


Nog even schaatspret

Zondag was een uitgelezen dag om de ijzers onder te binden en het
ijs op te gaan. Hoewel het een vrij christelijke omgeving is, die Molenwaard, gingen veel mensen gelukkig toch de baan op. Ik bedoel: er staat nergens een tekst die luidt: gij zult op zondag niet schaatsen. Over die eerste dag der week gesproken, nergens in het woord Gods staat dat dit nu de sabbat (lees rustdag is). De rustdag is nog altijd op zaterdag ( de laatste dag der week ) dus de kerk rijdt in deze zelf een behoorlijk scheve schaats om de eerste dag der week nu als zijnde de laatste te verkopen. (gij zult)… De Joden zeggen derhalve terecht dat hun Sabbat gestolen is door de kerk. Ga u schamen kerk!

Wetjes en gedachten der mensen om het geloof te verzwaren, wat zijn er veel bedacht en het enige wat ze doen is het gevoel van eigen waarde verhogen. Ik heb er altijd maling aan gehad en menig dominee om uitleg gevraagd en nimmer gekregen. Begrijp mij goed, ik juich de rustdag toe, want de mens heeft rust nodig. Maar laten we vooral werk en ontspanning niet met elkander verwarren.

De zon, het krakende en kloenk en kleun-geluiden makende ijs onder je schaatsen. Blije mensen, en lachende op hun kont gaande kinderen. Geloof mij, daar is geen Godheid tegen.

zaterdag 21 januari 2017

Schaatsen op dun ijs


Verschillende jongeren durfden zich op het drie cm dikke ijs te wagen en eerlijk is eerlijk, het is prachtig ijs. Maar te dun voor een man van tegen de 100 kilo. Ik
stond erbij en keek ernaar. Naast me stond een vrouw met grijs haar die van die zwoele lippen heeft waarmee het goed kussen is, maar het is de mijne niet dus zag ervan af.

Wonen op een dorp heeft veel voordelen maar ook nadelen, als je het zo beleeft dan. Iedereen weet alles van je en zeker als je zoals ik op facebook schrijft wordt het door velen gevolgd. “Hij duikt overal op,” hoorde ik de dorpsdames eens gniffelen tegen elkaar toen ze het over mij hadden.

Er zijn er die spreken er schande van, anderen gieren het uit van de pret en weer anderen vinden het onzin, maar lezen het toch. Niets is zo menselijk en leuk om te zien waar anderen wellicht steekjes laat vallen. Je bedekt er zo heerlijk je eigen zwaktes mee, niet waar!

Niets menselijk is ons immers vreemd. Maar het gevoelt toch een beetje als schaatsen op dun ijs. En dat terwijl de Schepper u en mij oproept om te buigen op Zijn ijs. Ehhh eis.

Het eigenaardige is dat als u en ik knielen voor de Man aan het kruis onze schouders even hoog zijn. Dan wordt het ijzig stil…..

Geuren en kerkhoedjes


Ik ben dol op de ijzige winterkoude. Nou ja, op de geur van de vorst. Die heeft geen geur, zult u wellicht zeggen, maar dan vergist u zich.
De vorst ruikt ook, als u tenminste een voldoende scherpe neus heeft. Goed, er zijn mensen die ruiken niks. Al zit je naast ze in je broek te kakken, dan nog ruiken ze niets.
Ik houd van de geur van varkensstront, viltstiften, benzine, lijnzaadolie, een vrouwennek met parfum, een jonge fazant in roomboter gebraden, ...
lippenstift, gebakken spek, chocolade, koffie, hondenadem, vers schilderwerk, wasgoed van de lijn buiten, vers brood, de muffe kleding van ouderlingen, de scheet van een paard, spiritus, gember, vers gesneden ui, in Croma gebraden vlees en lederen kleding.
Daarnaast zou ik gaarne eens onder een aantal kerkhoedjes wensen te snuffelen van zekere dames in de kerk, maar dat zal wel weer vallen onder de noemer: zonde, en dus niet tot de mogelijkheden behoren. Sjammersssss….

vrijdag 20 januari 2017

Nog even feest


Er stond een heel dik mannetje op de Tiendweg. Zo eentje met een terlenkabroek heel strak opgetrokken waardoor er hoog water in de polder ontstaat en
het idee dat de man een heel kort bovenlijf bezat. Meestal wordt dit veroorzaakt door het dragen van bretels die je broek tot ver in je Arschloch  trekken.
Onder zijn neus hing een reusachtige druppel welke de wetten der zwaartekracht tartte en maar niet wilde vallen.
Hij wenkte me met een enorme op een hark gelijkende hand. Toen ik dichtbij kwam rook ik een kegel die ik wel kende van mijn pa als hij zich vergrepen had aan te veel schavuitenwater.

 
Hij keek me aan met waterige ogen die mijn lang geleden overleden landschildpad ook bezat en een uiting was van paringsdrift of obstipatie want geloof mij, deze dingen liggen minder ver uiteen dan je zou verwachten. Bij alle twee heb je nadat , een opgelucht gevoel dat het weer klaar is. U niet? Kom, kom we zijn volwassenen onder elkaar….
Het mannetje geleek op een ei, waarvan je twijfelt of het gekookt is. Sommige mensen hebben dat. Je weet nooit wat er komt!

Ze kunnen een mes trekken en je de stuipen op het lijf jagen, of evengoed een mop beginnen te tappen of een wind laten. Het zat er allemaal in deze in te hoog gehesen terlenkabroek-man.
Maar vreemd genoeg deed hij geen van deze dingen, hij begon slechts te huilen en stak zijn enorme hand naar me uit. “U hebt toch wel een eurootje over voor een dorstige oude man meneer?”

Goed, ik ben hard maar heb wel een hart en dorst is een zaak die ons allen kan overvallen dus gaf hem er twee. Meteen hielden de waterlanders op en zonder bedankje (want dat is stom) sloop hij terug de stoep op richting de kroeg. Het feest kon nog even opgerekt worden. Heel even, want geluk is tijdelijk en verdampt even snel als alcohol….

woensdag 18 januari 2017

Intens kussen


Had als kind een tante (van vaders kant) die achteraf bezien nogal
wulps was. Pas later als je volwassen bent, vallen zaken op hun plaats waar je als kind niet uitkomt. Op verjaardagen probeerde ze je altijd op je mond te kussen. Zelfs toen ik ouder werd en het zoenen niet meer kon vallen onder de noemer: tante doet lief tegen kind, vergistte ze zich dikwijls en raakte niet je wangen met haar wulpse hunkerende lippen doch “per ongeluk” je mondhoeken. Ik droom er nog wel eens van en word dan altijd gillend wakker.

Deze Lama met foam op de lippen deed mij terugdenken aan tante Julia. Het beest had een zelfde type vochtige lippen die een luikje in mijn grijze cellen openden. Als kind mocht ik er wel logeren. Ze was gehuwd met mijn oom een wat gezapig impotent mannetje dat niets te vertellen had thuis. Kinderen kwamen er dus niet, hoe tante ook hunkerde. Ze regeerde oom met harde hand. Ik mocht in de bedstede slapen terwijl oom en tante gescheiden sliepen, vanwaar ik later begreep haar hunkering naar intens zoenen te verklaren was. Heel soms kwam ze een nachtkus geven die de hele nacht aankleefde. Brrr….

Zelfs nu ze ruim tachtig jaar is en zwaar dement, blijft het oppassen want als ze de kans krijgt “snavelt” ze met haar dikke tong nog in je nek of erger. En ze kwijlt er nu ook nog bij dus het wordt er allemaal niet prettiger op….

maandag 9 januari 2017

Vrome kruiswoordpuzzels

We leven in dagen van verwarring. Er duiken steeds meer geluiden op dat onze voorouders het christelijke geloof blijkbaar allemaal verkeerd begrepen.
In deze “verlicht” zijnde dagen wekt men deze indruk althans. Geloven wordt een nogal complexe aangelegenheid. Was de doop ooit één handeling in navolging van wat de Here Jezus deed, nu bestaan er wel vier soorten dopen. Ik noem de kinderdoop, de volwassendoop, de doop door de Heilige Geest en nu heeft men er ook de doop in vuur bij bedacht. Een aardige stelling waarbij mij een gevoel van moedeloosheid overvalt.  Het kan aan mij liggen hoor.
Precies eender met het aanbidden van God de Vader. Heeft de Here Jezus ons niet zelf geleerd dat Hij de weg is tot de Vader? Maar dat is niet langer voldoende voor een geslaagd christenleven. Ons wordt nu voorgehouden dat wij een relatie met God de Vader, eentje met de Here Jezus en (met respect hoor) ook nog eentje met de Heilige Geest behoren te hebben.
Hoewel er een kern van waarheid in al deze gedachten en overtuigingen zit, heb ik sterk de indruk dat wij op deze wijze de Godheid proberen te ontwarren in onze moeite betreffende de drie-eenheid. Alsof de Bijbel een puzzelboek is. Alsof de Here Jezus met Zijn woorden: zalig de armen van geest, bedoelde: zalig de intellectuelen van deze aarde alleen zij zullen God zien.
Ik voor mij meen dat men door de eenvoud van het evangelie op deze wijze te ondermijnen het kruis aan verdonkeremanen is. Het gelijkt op een intellectueel spel, waarin enkel de slimmen en pientere onder ons gered kunnen worden…
 

woensdag 4 januari 2017

Een druppel wietolie


L'incroyable effet du cannabis sur un homme... door NoKenny

De reden waarom ik een mediwietforum ben begonnen. U kunt gratis lid worden voor info, tips, gesprekken en veel meer....
https://www.facebook.com/groups/1224285457606558/

dinsdag 3 januari 2017

Wulpse oude vrouwenogen en Darwin

Nieuwjaarsfeest

Moeder werd door de verpleegster met de stevige billen in de lift gezet. Er kunnen met moeite 3 rolstoelen in de lift dus het duurt ruim een uur voordat al
de gegadigden in de eetzaal arriveren. De ontwerper van de lift in het verpleeghuis moet wel een zeer laag IQ hebben om zulke pietepeuterige liften te maken in een tehuis met zoveel bewoners. Ronduit stom!

 Op de eerste verdieping drommen massa’s rolstoelen, rollators en andere vervoersmiddelen al dan niet g
evuld met bejaarden zich samen. Velen kijken mijn aan met oude ogen en likken hun verdorde lippen. Hun oude vrouwenoogjes glimmen mij te veel. Ze zeggen wel dat oude mannen viespeuken zijn, ik ben zo bang dat vrouwen worden ontzien in deze gedachte. Ook zij lustten wel een jonger blaadje gelijk de oude bok zulks doet.
Er worden oliebollen en appelflappen rondgedeeld door vrijwilligers die in weinig verschillen met de bewoners. Op oude benen en met taaie op lampenkapleer gelijkende gezichtjes brengen ze de baksels rond.


Er overvalt je een gevoel van doelloosheid, op zo’n moment. Een gedachte in je hoofd die luidt: waar doen we het allemaal voor? Bedoel dat leven, verliefd worden, trouwen, kinderen krijgen, oud worden en dood gaan?
Als de volkomen hopenloosheid van de evolutietheorie ergens duidelijk zichtbaar is, dan wel in een bejaardentehuis. Als er geen hiernamaals is, enkel het heden en daarna niets, laten wij dan vrolijk zijn, ons bedrinken aan goede wijn en de remmen los gooien want waarvoor zou je je dan inhouden? Morgen sterven wij en is alles over. Doch, mocht er wel een Opperwezen zijn die op grond van onze keuzes hier op aard u en mijn over de grens van het tijdelijke de eeuwigheid binnen zal tillen of verloren doet gaan, dan heeft geloven zin. Ja, dan heeft leven zin. Als wij slechts leven voor het tijdelijke dan is dat een tamelijk helse theorie.