maandag 14 augustus 2017

Rechtop begraven


In de Stolwijkse boezem is een plek waar zware misdadigers ter aarde besteld
werden na er te zijn opgehangen. Een plek op het kerkhof werd hen door hun gruweldaden ontzegd. Ja, in vroeger tijden deed men niet kinderachtig. Ik denk daar wel eens aan als ik lees dat politieagenten hun gummiknuppels niet meer mogen gebruiken.

Onze voorvaderen geloofden nog wel in straf en wisten manieren om deze ook tot in de dood door te drukken. Even terug naar de stolwijkse boezem waar verschillende misdadigers ter aarde zijn besteld doch (en nu komt hij) rechtopstaand begraven. Als extra straf om de misdadiger nooit rust te gunnen, recht op zijn voeten. Deze plaatsen (waar misdadigers niet lagen doch stonden) markeerde men dikwijls door drie wilgen op een rij te plaatsen.


Bij het schieten van deze plaat in de Molenwaard kwam deze herinnering weer omhoog. Niet in de laatste plaats vanwege de drie wilgen.  Wie interesse heeft om deze plaats te bezoeken, wil ik best eens meenemen naar de plekken aldaar waar vreemd genoeg volop wilde orchissen  bloeien. En natuurlijk de alruinwortel die enkel wil groeien op de plek waar iemand stierf…

zondag 13 augustus 2017

Eleonora de heks van Ammers



Bij de molen van Stam spookt het. Dat begrijpt een kind. Zeker als
het zwerk zwaar is van de regens kun je als je goed luistert uit de krochten der duisternis, die nu eenmaal onder het veen aanwezig zijn, hun gekrijs horen.

Ooit woonde Wulpse Eleonora op de molen die er om bekend stond winden te kunnen laten zonder echt te stinken. Een aanduiding van het in 1880 nog zwaar Paapse Ammers dat ze haar ziel aan de vorst der duisternis had verpand. Ze werd  verbannen naar de rand van het dorp  waar de molen staat. Daar begon ze kruikjeswater te maken door haar eeltige voeten te laten weken in het zompige vocht uit de Molenvliet. Drie reukloze winden er overheen en bij volle maan een uur dynamiseren en het kruikjeswater was klaar.

Het huismiddel zou helpen tegen kraamvrouwenkoorts, steenpuisten, aambeien, potentie problemen en bovenal als je er mee gorgelde een pijnlijke kies of tand van de pijn afhelpen.

Een echte heks dus.  De geschiedenis leert ons dat Eleonora een keer te water geraakte tijdens het scheppen van vers kruikjeswater en onderging. Sinds die tijd kun je bij dreigend onweer haar vreselijke stemgeluid horen en voor mensen die goed kunnen ruiken, zelfs haar nagenoeg geurloze winden die met regelmaat van de klok aan de veenbodem ontstijgen…..

hypocrisie

Toen ik nog in een Bijbelshop werkte (ja ik heb ook al zoveel gedaan) kwam er een vrouw binnen die christelijke muziek wenste. Zoiets kan gebeuren. Wees haar op Elly en Rikkert. "Daar wens ik niets van te horen, die muziek zou verboden moeten worden." Sprak ze zonder met haar ogen te knipperen. Toen ik om opheldering vroeg meende die mevrouw dat ze recht van spreken had omdat Elly ooit wereldse muziek maakte en wees me op dit geweldig mooie nummer.
 
 Echt, de grofste vormen van hypocrisie, vinden we dikwijls
onder kerkvolk.

vrijdag 11 augustus 2017

Pietje Bel


Elektronisch speelgoed bestond in mijn jeugdjaren
nog niet. Je moest zelf creatief zijn en daarom maakten de kinderen zelf dingen om zich mee te vermaken. Je leerde van papieren strookjes pijltjes draaien die je door openstaande slaapkamerramen naar binnenschoot, middels een stukje pvc buis. Van een paar latten creëerden je stelten waar je hoog boven de massa mee overeind probeerde te blijven. 

Van een oud kinderwagenonderstel werd een kar gemaakt waarmee we de heuvel af sjeesden
Een oud fietswiel werd een hoepel en van oude binnenbanden maakte je een katapult. Die laatste was niet ongevaarlijk en zag de hermandad dat je die had, dan werd hij in beslag genomen, reken daar maar op. We maakten vliegers van wat latjes, papier en gluton en waren uren zoet met het hoog houden en het balen als de vlieger in een of andere antenne bleef hangen die op elk dak stond in ons nedergelegen landje.


Knikkeren, touwtje springen, tollen, verstoppertje spelen, ach de lijst met spelletjes die je speelde is ellenlang. Kijk er met plezier op terug en wens al die speelmomenten ook de kinderen van nu zeer toe. Want je speelherinneringen zijn bij het ouder worden mooie schatten om op terug te kijken en brengen een glimlach op je lippen als je het kinderen van nu nog ziet doen. 

Wonderen


Elke avond deze week, staat de hemel in de Molenwaard in brand. Met snelle hand schildert de Schepper een kleurenpallet aan de hemel die onwerkelijk mooi is. Mijn vrouw en ik wij kijken er naar en wij verwonderen ons.

Christenen tastten naar wonderen. Bezoeken genezingsdiensten in de hoop iets van de wonderen te mogen proeven die men meent te kunnen vinden onder de handen van een of ander figuur die de Bijbel lelijk uit haar verband meent te mogen rukken en het als zijnde ware  Godsdienst te kunnen verkopen. Alle ogen gericht op het wonder dat zelden komt.


En dat terwijl de ware wonderen elke dag voor het oprapen liggen. Maar wie heeft nog ogen die kunnen zien? Wie staat er nog open voor de dageraad? Voor het wonder van de schepping zelf? Velen menen slechts op grond van tekenen en wonderen te kunnen geloven, doch de ware gelovige beseft dat hij/zij niet op wonderen behoeft te wachten omdat wij er reeds middenin leven en zelf een wonder zijn…

woensdag 9 augustus 2017

Evangelisatie



Mensen die evangeliseren zijn immer van een zeker snit. Vol vuur stormen ze op je af en zouden je het liefst het evangelie met kracht in de strot persen, onder het uitroepen van: zo het woord Gods zit er in.

Hun woordenschat is er ook een waarvan ik bemerk dat het de tale Kanaäns verre overtreft. Je moet minimaal je halve leven in de kerk hebben gezeten om een klein beetje te begrijpen wat ze je willen duidelijk maken.
“Meneer mag ik u wat zeggen?”
Ik: ”Jazeker.”
“U hebt de Heer nodig.”
Ik:” neen, dank u, ik ben geen liefhebber van gevulde chocolade.”
“Nee meneer, u moet niet spotten, Hij wast u schoon van alle vuiligheid.”
Ik: ”Wie? ‘
“De Heer natuurlijk.”
Ik: ’Oh u verkoopt wasmiddelen, nee wij hebben al.”
“U mag niet spotten met de Heer toe nou.”
Ik “Is het zo’n goed middel dan?”
“Meneer laten wij samen de Heer prijzen, dan krijgt uw leven zin.”
Ik:” gaat het waspoeder in de aanbieding dat ik moet helpen met prijzen dan?”
“Meneer kent uw Gods lof dan niet?”
Ik: ”Nee, sorry enkel witlof.”
“Meneer ik ga u een traktaat geven.”
Ik:” nou een traktatie gaat er wel in, doe maar een appelpunt.”
“Meneer kent u het zoenoffer dan geheel en al niet?”
Ik:’ Nee ik ken enkel de natte zoenen van mijn vrouw die zijn op zich een redelijke opoffering.
“Meneer u dient uw oude kleding uit te doen en van u te werpen.”
Ik: ’maar dan sta ik in mijn blote kont op straat.”
“Meneer met u valt niet te praten.”

Ik:’ Dat zegt mijn vrouw ook al.”

dinsdag 8 augustus 2017

Helpende handen


Een beetje vent kan veel. Goed, je hebt mannen die nog geen verfkwast van een tandenborstel kunnen onderscheiden, doch daar is dan toch iets misgegaan in het DNA. Er zijn wat chromosomen weg of zo, weet ik veel! Het grote nadeel van veel kunnen is dat er van je verwacht wordt dat je dan ook veel doet.


Soms door volslagen vreemden die je nog nooit een bak koffie hebben aangeboden, maar menen je gerust voor hun karretje te kunnen spannen.
Zo leer je snel “neen” zeggen. 

Een woord dat slecht valt bij de vragende mensheid. Men wenst er dan ook nog een verklaring 'waarom niet' bij, iets wat men nimmer wenst bij het “Ja” zeggen. Dan wordt het pis pas goed lauw, want “nee” is een prima antwoord en daar moet men het dan mee doen. Tenzij er sprake is van gezonde wederkerigheid.

Hadden ooit een vrouw in de kerk die meende dat de dominee bedoelde met: help elkaar, dat ze mij gerust kon vragen 6 kubieke meter zand naar achter te kruien (in haar tuin) want zij en haar man waren daar te zwak voor.

“Je hebt het gehoord van de dominee,” sprak ze vol vuur en verwachting. Ik stelde voor Paula’s en mijn auto bij haar voor de deur te plaatsen en dat zij en haar man deze eens lekker gingen soppen, terwijl ik het zware werk zou verzetten in de vorm van zand kruien.
Vreemd dat het toen niet meer behoefde. 

Elkaar helpen wil voor velen zeggen: jij moet mij helpen. Maar andersom liggen zaken blijkbaar geheel anders.


Zending

In de kerk waar we ooit ter kerke gingen en nieuw binnen kwamen, bleek iemand de geest te
hebben en zendingswerker wilde worden in een of ander ver land. Vol geestdrift verhaalde hij over de onbekeerde medemens en zijn liefde voor hen. 

Ik zou er een traan van in de ogen hebben gekregen, als het niet zo was dat hij ons (twee nieuwelingen) nimmer een blik waardig heeft geacht. Geen praatje, geen: ’kom eens een bakje koffie drinken” of enige vorm van toenadering. 

Ik vroeg mij af hoe hij meende mensen voor het geloof te kunnen winnen als hij zijn eigen kerkleden zo ijskoud behandelde?
Zulke dingen denk je over na en toen hij mij bij het verlaten van de kerk net als de andere gemeenteleden een folder in handen drukte of ik financieel wilde bijdragen aan zijn missie, overviel mij de vreemde aandrang hem een knietje in het kruis te willen plaatsen.


Heel vaak begrijp ik mensen niet, maar er zijn momenten dat ik het gevoel krijg dat ik in het volslagen duister tast als het om de motieven van mensen gaat. Nederland stikt van de ongelovige mensen, dus hoezo zending in een ver duur land? Is er wat mis aan het vertellen van de mensen alhier over de Heer en hemel?

Begin gewoon eens met een bakje koffie aanbieden van je eigen broeders of zusters. Als dat al niet lukt dan lijkt het mij beter gewoon thuis te blijven i.p.v. de zending in te gaan..

zondag 6 augustus 2017

De Bijbel

Reeds vier Bijbels ter aarde besteld

Dat klinkt wellicht vreemd en behoeft wat uitleg. Een
versleten Bijbel werp ik lastig bij het oud papier, hoewel hij daar op zijn plaats is als wij het hebben over milieu overwegingen. Doch om het woord van de Schepper bij de oude kranten en de lege pakken koek en wc rollen te werpen, is mij te dol dus ik graaf een gaatje op de moestuin en stop de Bijbel er in.
Dan zaai ik er groenten bovenop en zie daar, hoe vruchtbaar zo’n Bijbel is! 

Het jaar er op is er niets meer van terug te vinden en hebben de groenten het complete woord Gods in zich opgenomen, iets wat van veel gelovigen niet gezegd kan worden.

Vandaar dat er veel rare snijbonen onder gelovigen zitten die de mond vol hebben over vriendelijkheid, doch als puntje bij het bekende paaltje komt u en mij te licht hebben gevonden en verwerpen. En dat terwijl de Schepper zelf zegt dat Zijn juk zacht is en Zijn last licht.

Overigens blijkt radijs het beste op de NBG vertaling te groeien terwijl snijboon het uitstekend doet op de Statenvertaling. Het Boek is meer voor aardbei of slappe sla geschikt. Tis maar dat u het weet.

De boer



De boer. Vergruisd door velen, vertrapt, op kasten gejaagd, aangeklaagd, afgestraft en verjaagt. Zo mag ik ze wel noemen. Die overgebleven zijn, lijken me mensen van staal want het pesten gaat gewoon door.


De consument leutert en klaagt over wat de boer zo allemaal fout doet aan vee houden en op welke wijze hij nu weer faalt, doch wenst wel graag zijn sukadelapje als kiloknaller in de schappen te vinden. En na met smaak gegeten te hebben gaan we dan weer lekker schelden op die stinkboer wat hij nu weer voor schandaligs overhoop haalt.

We willen wel zijn melk, doch niet de stront. Wel goedkoop vlees doch geven hem geen verdere ruimte en de middelen om te kunnen concurreren. Nog maar net in staat zijn boerenschedel boven water te houden, tobt de boer verder en wordt als de kop van jut gebruikt.

En dat terwijl het boek der boeken al roept dat een wijze overheid de boer in ere houdt. We hebben er zelfs een fraai spreekwoord voor: geen mens bijt in de hand die hem voedt.
U wel!


Hoogste tijd dat Superfarmer in actie komt om aan al die misstanden een eind te maken en de boer zijn hardwerkende positie terug te geven en te ontheffen van veel blaam die hem onterecht in de klompen wordt geperst....